Ì de Driissger Joor hȁts ìmmer schneeriichi Wìnter ggëë, ùnd mer hȁt mȁngisch e paar Mönet chöne mìt em Schlìtten ìs Doorf go poschte. Esoo hȁmmer mȁischtens au d Schii oder de Schlìtte mìtgnoo ùf de Schuelerwȁȁg. Schtatt tùrne sìmmer s ȁint Mool ìs Wȁidli ob em Halpergholz go Schiifaare, oder dȁnn ìsch di ganz Schuel uusgrùckt zùm vo Hischwiil abeschlìttne. Au ì der Freiziit sìnd d Chìnd ìm Fȁlmis mȁischtens mìt Schii oder Schlìtten ùnderwȁgs gsii. Mìt em Schlìtte gwöndli vom Maarchschtȁi abe, ùnd wȁmmer hööcher ue ìsch, ìmmer ùf de Siite, wo d Füerme grad em Holz füere gsii sìnd, wìll deet de besser Schlittwȁȁg zùm obenabe raasen iiglaade hȁt. Mȁngmool ìsches fascht es Wùnder gsii, das ekȁi Oogfell passiert sìnd. Ìn Erìnnerig bblìben ìsch mer, wie mer emool mìt s Bopmers Mìlechschlìtten eso e wooghalsigi Faart gmacht hȁnd. D Bopmer Lise hȁnd vìll Lüüt als en Pfoodi aaglueget, wo nȕd mȁngs Mool sȁlber öppis ùndernoo hȁt. Doo ìsch si aber ame schuelfreie Nomittaag eso rìchtig ȕber sich sȁlber usegwachsen ùnd hȁt mìt s Vatters Mìlechschlìtte no e paar Noochbersgoofen uufglaaden ùnd als eltschti schier gaar vom Bȁchli obenabe dëre Gugelfuer mìt em Davooserschlìtte voorgwìse. Ales Heepen ùnd Schnaarze hìnedraa hȁt nüüt gnȕtzt, bìm Schuemacher Frìdel ùnen ìsches ȁifach graad ùf de Mìschtschtock loos ggange. Gottloob hȁts nȕd mee as öppen en Blȁtz ab ggëë. Zoobig, won i em Vatter das Oobigtüür verzelt hȁ, hȁt dë zeerscht gschùmpfen ùnd dȁnn hìnenoowe gliich müese lache, wìll’s em z Sìnn cho ìscht, wien emool ì früenere Jooren eme Schȁidegg-Wettschlìttnen am gliichen Oort de Pfaarer Buumen ùf Abwȁȁg choo ùnd ùf em Mìschtschtock glandet ìsch. Ìs Oberholz go Schiifaaren ìsch mer ȁigetli eerscht eso rȁcht, wo de Walder Schiiklùp di alt Schtìckerei vo s Pfȁnnigers gchauft ùnd druus e Schiihȕtte gmacht hȁt. Esoo sìnd dȁnn ame Mìttwùchen ùnd am Wùchenȁnd en Huuffe Schiifaarer vom Doorf do ufe choo, demìt hȁts dȁnn ìmmer rasch en aapaanete Hang ghaa ùnd au e schööni Schpuur zùm ìm Zickzack ìn Schtock oder gaar ìn Faarner ufe z schtiige. Abegfaare bìni ìmmer em liebschten ìm frìsche Schnee, wȁnn’s ùf beede Siiten eso rȁcht gschtobe hȁt. De Schiiklup hȁt dȁnn au gȁgem Schtock ue e Schiischanze bbouen ùnd jedes Joor es Schiischprìnge dùregfüert, verȁinzlet au di zȕrcherische Schiirȁne. Fȕr eso en Aaloss sìnd dȁnn ìmmer d Schüeler gfrooget gsii zùm Hȁlffe Pìschten ùnd Schanzenuuslauf trampe. Nȕd vergȁsse sìnd ȁ d Fasnachtsaalȁss a der Oberhölzlerfasnacht, ìmmer e Wùche vor de Hërrefasnacht. Ȁimool, wȁissi, sìnd de Wȁidler ùnd de Lueget Miggel [ 40 ] mìt ìrne groosse Schtiere dȁne gsii. Die Schtiere hȁnd aber nȕd öppen en Schlìtte zoge, nȁi, jede hȁt en rìsige, altmoodige Chìnderwaagen aaghȁnkt ghaa. Au Schiiklȕpler sȁlber hȁnd maskiert zù dëre Volchsbìluschtigùng biitrȁit, s Zùckerchȕgelihesse Tochter mìt hìne ùnd vorne bbogne Schii, as mer fasch nȕd druuschoo ìscht, wa bì de zwoo Laarven ȁigetli hìnen ùnd waas vornen ìscht. Vo de Tȁilnȁmer vo denen Oberholzschiischprìnge sìnd e paar no hȕt nȕd vergȁsse. De Hangeri Mùggli vo Hiwiil zȁme mìt em Bërni Schtȁiner, dȁnn de Daavid Zogg, i glaube vo Davoos, ùnd de Willi Paterlini vo der Lȁnzerhȁid abe. Aber au Iihȁimischi hȁnd ìm woorschte Sìnn de Gùmp gwooget. Ernscht Rüegg ùnd Ernscht Chnȁcht vom Sȁneberg, de Frìtz Chnobel ùnd de Walter Hess ìm Winkel. Schpȍȍter d Brüedere Salvedor, de Frìtz Kocher ùnd siin Namesvetter, de Frìtz Jucker. Dë Schanzehang ìscht dȁnn ìn fȕfzger Joore mìt em nöie Schiilìft ì Konkurȁnz ggroote, ùnd d Schprìnger hȁnd mȕse de Chȕȕrzer zie. Nie mee gìts sìd doo di oobirüerte Pùlverschneehȁng, wo mer z zwȁite hȁt chöne de ganz Hoger aab mìt em ›Telli‹ en Achterschpuur zie. Au mìt em Schlittwȁȁg hȁts dȁnn rasch bbööset, wȁg den Auto ìsch ùf de Bode pfaadet ùnd sofort gsalzen oder gschplìttet woorde. Wȁnn’s hööch chùnnt, chamer hȕt no es paar Mool vo de Schȁidegg oder de Poo abeschlìttne. S ìscht doch amigs esoo hërrli z schlìttne gsii, wo no d Füerme mìt ìrnen aaghȁnkte Schiitterbȕndel asen en tolle Schlittwȁȁg gmacht hȁnd.
[ 41 ]