Si ȁssed das Bìtzli wos chönd,
was em Chȕng siini Ȁsser voorig lönd.
Au vo de Chȕnte vo ìrne Pȕnte
de zȁȁt Tȁil ghöört em Chȕng,
ùnd s Volch daarbet.
Di ȁinte lȁȁbed ì Suus ùnd Bruus,
de Tìsch chrȕmmt si ùnder de Platte.
Schlȁcked s Bescht nù zùm Tȁller uus,
s schtelt jede der ander ìn Schatte,
ùnd s Volch daarbet.
Doo hȁt ȁinen ìm Land, mìt vìle Woorte
aafää hetzen an alen Oorte
Hȁt bìn aarme Schlùcker Ghöör gfùnde,
mȁngmool verschteckt ì nȁchtliche Schtùnde,
bìm Volch wo daarbet.
Si hȁnd de Chȕng vom Troon abegheit,
sìnd mìt em barbaarisch verfaare.
E paar hȁnd si dȁnn a dëre Sach gfreut,
doch s Volch hȁt ì groosse Gschaare
wiiters ddaarbet, wie scho sìd Joore.