En ruuche Lùft goot dùr de Wald
und wìrblet Bletter mìt.
Es wììrt so froschtig woll au bald,
nìmmt ali Sùmmerfreude mìt.
Doch drȕberabe gìts en hȁitere Taag,
wo d Sùne noomool hërrli schiint,
das d Bäum ùnd ali Schtrüüch ìm Haag
ìm Hërbschtlaub no erblüend.
Es Schpìnnwȁȁb glìtzret füecht vom Tau,
mer glaubt’s ùs Sìlber ùnd Juweel.
De Hìmmel lüüchtet chloor ùnd blau,
me mȍcht derdùre gsee.
Es ìscht, seb s Sùmmers Abschììd no
en hȁitere Fȁschttag wäär,
ùnd ìscht en Traum – etfliet mer scho,
seb en rȁcht ìne wëërd.