Goldig ìscht d Sùne verwachet,
ìm Gìpfelchranz glȁnzt de Schnee.
Wȁnn’t di es Bìtzeli achtescht,
chascht s hìnderschti Schpìtzli gsee.
De Föönen ìscht ì de Bëërge
ùnd s duuret nù lȁider nȕd aa,
Wùlchen ùnd Nȁbel wëërded
glii alles verhȁnkt scho haa.
En Moorge – ìm Sùmmer mìt Fööne
ìscht wien e groosses Fȁscht.
Glȁitig verbii ìscht alls Schööne,
wȁnn’t nȕd de Blìck defȕȕr hȁscht,
Ischt ales gaar bald scho verrùne,
Verglȁnzt wie de lüüchtedi Schnee!
Bliibt nȕd ìm Hëërze no d Sùne,
ìsch es au ùm ali Freude gschee!
[ 26 ]