De Fööne ruuscht siis Moorgelied
hööch ìn Tanen obe,
nȕd ȁis Wȕlchli drȕber ziet,
frìdli chùnt de Sùneschii zoge.
Ruet ùf Gìpfel – ùf de Schtȁme
waarm ùnd liebli mìt siim Schtraal.
Verwiilet doo ùnd au deert ȁne
tuusigfeltig – wùnderbaar!
Zwȕschet Schtamm ùnd Eschten ìne
glȁnzt en Hìmmel tùnkelbloo,
das i wȁg em Luege z Wìlle
ìmmer wìder bliibe schtoo.
Hȁimet – Wald ùnd Wȁid ùnd Sùne,
Wȁlt so hërrli waarm ùnd hȁiter.
S Hëërz ùnd s Gmüet, so hȁts mer gschùne
wëërded froo ùnd ìmmer gfreuter.