Ich han gsääit ì früene Taage
mi bbangt ùnd gsoorgt ì chüeler Nacht,
doch nȕd Chùmmer ùnd nȕd Chlaage
hȁt mer Freude bbroocht.
I bì mìt chùmmervollem Hëërze
zùr Sùmmerziit de Fȁlder noo,
ha d Hȁlm gsee wachse – schlanki Cheerze!
Oo mag doch nù kȁis Wȁtter choo!
I ha d Hand ȕber d Auge ghaa
und hȁn de Sȁȁge chöne luege,
wo d Sùnen öisen Acher no
mìt Oobigliecht dùrfluetet.