Ìm 1912i ìscht de Gusäng vom Vatter, Soo vom Buechdrucker z Rüti, ùf Ȁngland ab; mìt em Gȁlt vo s Vatters Gschȁftskasse verrȁist. Ër ìscht Automëchaaniker gsii, doozmool en ganz nöie Pruef, won ȁigetli gueti Ussìchten au bì öis hetti müese haa. Der Alfred Schufelberger hȁt si schiinbaar ì dem Ängland guet chönen aapassen ùnd hȁt am 1. Määrz 1914 sini ›Oliv‹ ghürote. Am 15. Dezȁmber 1914 ìscht di eerscht Tochter, d Thekla gìboore, em 10. Februar 1916 dȁnn d Gladys. Das ischt jo scho zmìtzt ìm Eerschte Wȁltchrieg gsii. Der Alfred ìscht doo schiints als Automëchaaniker en gsuechte Maa gsii ùnd hȁt’s esoo bìs ad Front ì Frankrììch ùnd Belgie bbroocht. No siim Verzele sìnd ùs den ȁnglische Schtedt ali Taxi ùf di ander Site vom Kanal verschìfft woorde, wìll mer’s a de Front fȕr en ghȁime Plaan bbruucht hȁt. Es seiged dȁnn hìnder de Front a ȁim Oort groossi Chreft vo den Alliierte zȁme zoge woorde, quaasi zùm de Tütsche sìgnalisiere, wo de nȍȍchschti Aagrìff schtattfìndi. Dȁnn aber seiged bì Nacht ùnd Nȁbel zwoo Heeresgrùppe 100 Kìlomeeter gȁge Nordweschte verlȁit woorde, wo’s am andere Taag bìm Moorgegraue dȁnn au tüüffi Iibrȕch ì di fìndliche Lìnie hebed chöne mache.
S schiint aber, das em Alfred siin Iisatz ìm Chrieg wenig bìloont woorden ìscht. Glii hȁt ëër ekȁi Aarbet me ghaa, wìll d Ȁnglȁnder sich no dem uufwȁndige Chrieg au kȁi Auto me hȁnd chöne lȁischte. Esoo ìscht die Famìlie 1920 völlig mìttellos ìd Schwiiz zrùgg choo. Vo de Mueter Anna freudig empfange. Aber es sìnd dȁnn glii au z Zȕri di gliiche Schwìrikȁite wiitersggange. Aarbet ìscht au wenig ùmegsii, s Autofaaren ìscht fȕr di brȁiti Bìvölkerig z tüür gsii ùnd hȁt nù langsam mögen es ȁigetlis Autogwëërb uufboue.
Was aber fascht bööser gsii ìscht, em Alfred si Frau hȁt sich nȕd chönen ad Schwiizer Verheltnis aapassen ùnd ìscht glii wìder ùf d Ìnsle hȁiggange. D Tȍchtere sìnd dȁnn bì de Grosmueter Anna ùnd em Tante Emmi a de Rìchard Wagnerschtrooss 20 uufgwachse. Bȁidi hȁnd no de Schuelzit e Büroleer gmacht bìn ere Versìcherig. Iren Vatter, der Alfred Schufelberger, hȁt ì de schwìrige Joore zwȕschet de beede Wȁltchriegen ìmmer Müe ghaa en Aarbet z fìnde. Esoo ìscht ›de Grooss‹, wien en Mueter ùnd Schwöschter gnȁnnt hȁnd, vìll ooni Aarbet bì de Mueter dihȁime gsii, ùnd mich hȁts mȁngsmool tùnkt, ëër seig droob gaar nȕd ìmmer ooglȕckli gsii.
Ìs Ghȁischt ìscht ëër sȁlte choo. Von Tȍchteren ìscht e paar Mool d Gladys mìt ere Koleegin per Welo choo, sìnd dȁnn vo öis uus gëërn ìd Hööchi go Wanderige mache. Dȁnn hȁt aber ìm Nüünzȁhùndertȁinevierzgi s Tanten Emmi em Vatter gschrìbe, seb ëër nȕd es Wiili der Alfred chönnti als Ghìlfme bruuche. Sii wäär froo, wȁnn er bì öis [ 45 ] z ȁsse hetti, fȕrs Sackgȁlt wäär sii scho bsoorgt. Es göng ȁifach nȕme dëëwȁȁg wiiters, de Brüeder gäb em Tanten Emmi mee ùnd mee ùf d Nëërve. Esoo ìscht dë Vetter ìm Februar zù öis ufe zȕglet ùnd hȁt si doo e paar Wùche bìm ›Veebùtze‹ mìt öiserne ›nervööse‹ Chüe ùnd Rìnder ùmegschlage. Dezue öppe gschittet oder em Vatter ghùlffe bìm Holze. Dëë ìscht zwoor gaar nȕd zfrìde gsii mìt sim Gusäng, wìll dëë, sobald’s ìm grìngschte gchroosed hȁt bìm Ùmtue, scho wiit fùrtgschprùngen ìscht. Dërigs ìscht ȁben ìmmer au gfȍȍrli, wȁnn en Baum emool nȕd gìnau deet hëre gheit won er ȁigetli sett. No öppe sìbe Wùche hȁt dȁnn d Tante gschrìbe, ›de Grooss‹ sell sofort sich bìn ere Fìrma Zürcher z Saint Aubin am Nöiebùrgersee mȁlde, die suechi ìm Tagblatt Motooremëchaaniker. Scho am nȍȍchschte Tag ìscht der Alfred ìs Wȁlsch ine gfaare, wìll en die Aarbet deet ùne ȁismool eso ìntressiert hȁt. Ìm Ghȁischt hȁmmer dȁnn e Chaarten ȕberchoo, mìt de nöien Adrȁsse, mìt eme frȕntliche Gruess, ùnd es göng ìmm guet ìm Nöiebùrgischen ìne. Wo der Alfred Schufelberger ìs Wȁlschland zogen ìscht, hȁt er scho 59 Joor ùf em Pùggel ghaa. Hȁt aber dȁnn deet gliichwoll no öppe 15 Joor lang gschaffet. Öis hȁts mȁngmool wùnder gnoo, wiesoo ëër ì sinen alte Tȁȁg no eso en Iifer fȕr z schaffe gfùnde hȁt? Ischt doo ȁchter di wȁlsch Schlùmmermueter oder sùscht e Frau echli mìtschùldig gsii? Oder ìsches ȁifach s Altwëërden ùnd di oosìcher Zuekùmpft, won em derzue de Mùmm ggëë hȁt. Mìr hȁnd dȁnn aber vo öisem Vetter Alfred emool bìme Bsuech e Flȁsche Nöiebùrger gschȁnkt ȕberchoo; ùs siim ȁigne Wiibërg notabeeni, mìt siim Namen ùf de Gùttere. Vìll mee als es Nöijoorschäärtli hȁmmer vo dȁnn ewȁg nȕme vom Alfred ȕberchoo. Ì der Erìnnerig aber, so glaubi hȕt, ìsch ëër bì allne no bblìbe. Bì mììr bsùnderbaar, wìll siis Verzele vom Eerschte Wȁltchrieg ùnd vo siine Gselejoore, won er bìs ùf München use choo seig ì jùnge Joor, ìntressant gnueg gsii ìscht zùm Zuelose, wȁnn i au nȕd ìmmer alls asen as baari Mȕnz au gglaubt hȁn. Freudig ȕberrascht ìscht sìcher au sii Famìlie gsii, alle vorab si Schwöschter, wo dë verloorni Soon ì sinen alte Tage doch no e Bliibi gfùnde hȁt.
[ 46 ]