Raar macht sich de Gugger hüür,
er hȁt no gaar nie ggrüeft.
Glaub mer, s ìscht mer gaar nȕd ghüür,
wȁmmer druuf verzìchte müesst.
Ich waarte scho sìd Wùche druuf,
hȁn ìmmer Gȁlt ìm Sack.
Es ìscht fȕrwoor en alte Bruuch,
doch hȁts no niemert gschadt!
En Mȁien ooni Gugguruef,
das hȁts no gaar nie ggëë!
S schtoot mìt der Ùmwȁlt nȕme guet,
wȁnn’s is dë au no wott nëë.
Fȕrwoor es ìscht e lȁidi Sach
mìt ösere liebe Wȁlt.
Es brìngt ìs vìllmool Ùngìmaach
nù wȁg em liebe Gȁlt.
Wȁnn aber gaar kȁn Guggu rüeft,
das gìt ȁim wȁȁger z tȁnke,
Wìll mer ebe tìfig müesst
ì gschiideri Baane lȁnke!