Haus des Hans-Erhard Schaufelberger
Hȕt znacht hȁts mer träumt, ›d Hanseerete‹ seig abbrȁnnt, ùnd i bì wȁȁger fascht verschrocke. Sìcher aber nȕd mee als de sȁb Taag, won i mìt em Töff vo Wald hȁizue gfaare bìn ùnd vom Oberhalperg aa bì der Hanseerete hìnen en tùnkle Rauch gsee hȁn uufschtiige. Als Hüebler Füürweerkùmidant hȁni nù ȁin Gìdanke ghaa: «Doo mues en Chȁmibrand sii.» I bìn dȁnn schtracks vors Huus ane gfaaren ùnd go luege, was loos seig. Di drei Tȍchtere vo de ›Taavete Lina‹, wo vor zwoo Wùche gschtoorben ìscht, sìnd am Ruume; hȁnd allergattig alte Plùnder ìn alten Ofe gheit. Dë ìscht zwoor füürig hȁiss, aber au bìm Chȁmi hani müese gsee, das es zwoor bì de Ruesstȍȍrli rȁcht hȁiss ìscht, aber sùscht alls ì der Oornig. Won i dȁnn mìt der Elsa vo Schtȁȁfe wìder ìd Schtùben abe chùme, macht d Lina vom Hìttebërg e ganz bìdȁnklis Gsìcht. «Du Hermann, mììr drüü Wiiber hȁnd glaub en groosse Fëëler gmacht – mììr hȁnd em Vatter siini Wìrzkalȁnder verbrȁnnt, won ëër ȕber Joor ùnd Taag usen alls uufgschrìbe hȁt. Wie s Wȁtter gsii ìscht, ùnd was ìm Hüebli ùnd de wiitere Ùmgȁbig alls gloffen ischt!» Iich han ere müese zueschtìme: «Notüürli ìscht das lȁtz – aber verbrȁnnt ìscht verbrȁnnt! Aber schopped mer hȕt joo nüüt me ìs Ofeloch, sùscht chönnts dem alten Ofe lȁid tue!»
Dë Traum hȁt bìwȕrkt, das ich ìm Ghȁischt ùf de Wìnde, wo ì der alte Kumooden ali Buechhaltigen ùnd vìlìcht no öppen en Wìrzkalȁnder vo mììr lìgged, mues luege, seb’s deet no Uufzȁichnige hȁt, wo mer chönnted bìhìlfli sii, alti Bìgȁȁbehȁiten uuszgraabe. Vo der Hanseerete sìnd mer aber no Anekdooten ìm Sìnn, wo früender bì öis verzelt woorde sìnd.
[ 44 ]