D Schuemacher Bërta, won ìm Hüebli gìbooren ùnd uufgwachse ìscht, hȁt emool verzelt, ùnd der alt Hüeblibeck Hërmann hȁt’s liecht anderscht au gsȁit: De Giiger Hoger ùnd de Schtìcker Chȁller ìm Halperg ùne seiged als Pùùrschten ìmmer zù allerhand Schabernack uufglȁit gsii. Ì der Hanseerete, seig no s Schufelbergers, wo ùf Wald abe zȕglet ùnd Fabrìkante woorde sìnd, en aarms elters Paar gwont, wo mìt Sidis Wȁȁbe sich dùrebbroocht heb. Die zwȁi hebed ì der Wienechtsziit, wien ùf em Land üepli, Wääje bbache; oder wele bache. D Hanseerete hȁt no vor 50 Jooren e chogen ȁngi Chùchi ghaa. Wȁmmer mìt der Ofechrùcke oder em Wääjeschȕssel hȁt welen ìm Ofen öppis tue, hȁt mer hìnedraa müese s Fȁischter uufmache. De Giigerhoger ùnd siin Kumpaan müend dëre Bachete scho es Wiili zueglueget haa. Will’s schpooten Oobig ùnd scho feischter gsii sei, ìscht ene schiints s Petrooliumliecht ì dëre Chùchi uufgfalle. Die Lüütli seiged sùscht zùm Liecht schpaare mȁischt mìt de Hüener ìs Bett. Jetzt, wo s Fräuli di eerscht Wääje wott ìn Ofe schüüsse, trääjet ere verùsse de Hoger de Schȕsselschtììl, ùnd d Wääje seig ùf s Gsìcht ìd Ȁschetole gfale. «Zȁig – chasch es jetz au nȕme besser!», heb de Maa gsȁit, ìre de Schȕssel ùs der Hand gnoo ùnd sȁlber probiert. «Oo jee!» Au di zwȁit Wääje seig ìd Ȁsche gfale. Druuf seiged dȁnn die bööse Gȁischter lutloos hȁizue verschwùnde.
[ 45 ]