En alte Oberlȁnderbruuch ìsches sìd alte Ziite hëër gsii, am letschte Schueltag vom Joor mìt Gloggen ùnd Chlopferen ùnd sùscht Klamauk d Lüüt ì de Schuelwachte go z wecke. I wùùrd sogaar wooge z bìhaupte, das dë Bruuch scho elter als d Schuel ȕberhaupt ìscht, ùnd scho ìn uuralte Ziiten ùm d Wìntersùnewȁndi ùmen eso Brüüch ùnd Rituaal, ìm germanischen ùnd romanische Volkstùm tüüf verankeret, em Verscheuche von Gȁischteren ì der tùnkle Jooresziit ddienet hȁnd. Ìm Hüebli hȁnd amigs die Chìnd wo sȁlber kȁi Vee ghaa hȁnd bìn Puure möglichscht luuti Schȁle vertleenet. Am Moorge früe scho am Vieri sìnd amel d Pottebuebe vo Hischwiil is Fȁlmis ȕbere choo, ùnd dȁnn hȁt mer rȁȁjumm di andere Schüeler gweckt, dermìt ìscht mer esoo fascht dùr di ganz Schuelwacht zoge. Bì jedem Huus hȁts es zȕmpftigs Gschȁll ggëë, ùnd die Goofe hȁnd nȕd lùgg ggloo, bìs es au wȕrkli Liecht ggëë hȁt. «Silvȁschter schtand uuf, schtreck s Bȁi zùm Bett uus – nìmm de Schtȁcken ìd Hand ùnd lauff dùrs ganz Land!» – Esoo ùnd äändligi Schprȕch sìnd debii grüefft woorde. Am Schlùss ìscht mer dȁnn bìm Schuelhuus zȁmechoo ùnd hȁt deet no es fȕfzgfachs Gschȁll ùnd Gschrei loosgloo. Eso vìll Schüeler sìnds nȁmli Mìtti 30er Joor ìm Hüebli gsii. D Achtklasseschuel ìsch zwoor e paar Jȍȍrli voranen abgschafft woorde, aber es hȁt dȁnn ȁifach bsùnderbaar grooss Klasse gghaa. Woorli e schwëëri Uufgoob fȕr de Schuelmȁischter. Nȕdewùnder hȁt fȕr d Diszipliin ȁinigermaasse z haa en Meerroor- oder Hasleschtȁcke ddienet. Ìm Schuelzìmmer ìscht mer dȁnn zȁmechoo, ùnd von Sìbnen aa hȁt de Leerer vorglȁȁse, es sìnd Lieder gsùngen ùnd Räätsel uufggëë woorde. Es paar Jȍȍrli hȁnd d Hüeblischüeler ìm Visitator Zahner vo Rüti, won es Metzgereifachgschȁft bìtrìbe hȁt, am Silvȁschter en Schtìfter vo Wienerli ùnd Broot ghaa. Eso gȁg de Nüüne hȁt dȁnn de Schuelmȁischter Jooresschluss gmacht, ùnd mìr Chìnd sìnd mìt öiserem Gschȁll ì all Rìchtige hȁi trottet. Gueti 30 Joor schpȍȍter, wo dȁnn miini Chìnd ìd Schuel ggange sìnd, ìscht dë alti Bruuch no fescht erhalte gsii, aber fȕr d Wachtbȕrger ìm Hüebli vìll schööner z erlȁȁbe. No ìmmer hȁnd d Chìnd Schȁlen ùnd Glogge debii ghaa, aber d Lüüt sìnd mìt Wienachtsliedere gweckt woorden ùnd eerscht zùm Dank fȕr d Nȕssli ùnd Guezli, wos fascht ì jedem Huus ȕberchoo hȁnd, hȁts dȁnn au no e rȁchts Gschȁll abgsetzt, dȁnn hȁnd die Chìnd ›es guets Nöis‹ gwöischen ùnd sìnd schtìle zùm nȍȍchschte Huus wiitersggange. Aber no öppis a schööner Erìnnerig ìsch mer vo sȁbere Ziit bblìbe! No em Zȁmesii bì Thee ùnd Guetsli sìnd d Hüeblischüeler mìt de Frau Inauen uuszooge zùm de bìtagte Hüeblibȕrger es Schtȁndli z gëë.
[ 42 ]