Dùr ali Joor dùre hȁts ìm Ghȁischt Haselmüüs ùnd Sìbeschlȍȍffer ghaa. Bȁidi Tierli sìnd zwoor eener z Nacht mùnter, aber ìm Chȁller ùne, oder ìm ùndere, ìn 50er Jooren abbrochne Wȁidschüürli, hȁt mer ìmmer öppen ȁis chönen ȕberrasche. D Haselmuus, en chliine rootbruune Naager, ìsch nie als Schedlig aaglueget woorde, hȁt si doch bsùnderhȁitli an Hȁȁgen ùnd am Waldrand noowe vo verschìdne Nùsse glȁbt ùnd ìscht ȁ nie ì gröössere Gschaaren ùmegsii. Ìri Naarig sìnd Hasel- ùnd Buechnùsse, eender sȁlte vìlìcht au Baumnùsse. Sìcher ìscht, das dë chliini Waldbìwoner au em uufmerksame Natuurbìobachter nùr ali paar Joor emool ȕber de Wȁȁg gschprùngen ìscht. Au hȁt das hëërzig Tierli chuum sìchtbaari Schpuuren a den Obschtbäum hìnderloo. Ganz anderscht de Sìbeschlȍȍffer oder Bìlch, wie mer em ȁ sȁit. I bsìnn mi, wie’s früener ìm Wȁidschüürli ùne vo aagfrȁssne Barȕngel (wildi rooti Pfluume) ùnd Zwȁtschgen ìmmer e Souoornig ghaa hȁt. Ùf em Fììrschtbalken ùnd ùf de Pfȁtten obe sìnd ìmmer kìlowiis fuuli Frȕcht glȁȁge. Die Viicher hȁnd nù d Schtȁi usegfrȁssen ùnd demìt ìme lëëre Vogelchaschten oder ìn ere Wand ìnen en Vorroot aaglȁit. Es hȁt Joor ggëë, wo mer fascht kȁi ganzi ›Barȕngel‹ verwȕtscht hȁt zùm Hùng mache, scho di halbriiffe sìnd aagchaflet gsii. Solang s Schüürli ì der Ghȁischtwȁid gschtanden ìscht, sìnd di vìle Schpalierbìrebäum am Wonhuus verschoont bblìbe. Schpȍȍter hȁnd d Bìlch ȁ doo öppenemool verheerend gwȕrkt. Esoo hȁt mer ì mȁngem Joor ìm Chȁller ùf der Öpfelhùùrden en Huuffen aagchaflets Obscht ghaa. Mìt Chaschtefale hȁt mer dȁnn probiert, die Kȁrli z fangen ùnd ooschedli z mache. Esoo hȁmmer au emool em Veetokter verzelt, mer hebed eso e Ploog ùnd fanged lauffed ì zwoo Fale dërig Chöge. Dëë hȁt sich fȕr en lȁbige Bìlch ìntressiert, zùm emool denen ìren Wìnterschlooff chöne bìobachte. De Tokter Tomme hȁt nȕd lang müese waarte, scho am nȍȍchschte Taag han em en fascht sìlberfarbigen uusgwachsne Sìbeschlȍȍffer chönen ùf Wald abe brìnge. Ìme groosse Chefi ìm Chȁller a der Bachtelschtrooss hȁt sich das Tierli dȁnn chöne de nöötig Schpȁck fȕr de Wìnterschlooff aafrȁsse. Scho glii emool ìm Novȁmber hebs sich dȁnn ì sis Nȁscht zrùggzogen ùnd aafoo schlooffe. De Tokter hȁt dȁnn fliissig d Tȁmperatuur ùnd de Pùls gmȁssen ùnd es Tagibuech gschrìbe. wìll dë Kȁrli ȕberhaupt kȁi Aazȁiche vo aktiivem Lȁȁbe zȁiget hȁt, ìscht schiints öppe s Chefi gaar nȕd vermacht woorde. Jetz hȁts aber eso ùm d Ziit ùme, won d Fraue hȁnd aafoo Bìre fȕr d Bìrewegge süüde, echli wäärmeri Tȁȁg ggëë. Eso hȁt de Veetokter Tomme, won er emool vo siine vierbȁinige Paziȁnte hȁichoo ìscht, vo siire Frau e [ 43 ] bööses Hagelwȁtter müesen ùf sich ergoo loo. Was ìscht gschee gsii? De Bìlch ìscht z Nacht vertwachet, hȁt si chönen ìd Vorrootschammer vo s Veetokters inezwȁngen ùnd hȁt deet e gruusigi Bschëërig hìnderloo. Chääs, Frȕcht ùnd Hùnggleser sìnd hȁigsuecht woorde, aber au Riis ùnd Griesseck, zȁme mìt Tȁiggwaaren ùnd anderem sìnd uusphackt ùnd ùf de Gschtellere verschtreut gsii. Vom Sìbeschlȍȍffer kȁi Schpuur – hȁt mer zeerscht gmȁint, mìt em volle Buuch hȁts nȕme glanget wìder zrùgg is Nȁscht, ùnd esoo hȁt mer en ìmen alten, aagfrȁssne Chȕssi ì de Wùle gfùnde, won er siin Wìnterschlooff frìdli wiitersgmacht hȁt. De Tokter hȁt en dȁnn wìder ìs Chefi verbannt ùnd ìm Früelig bìm Verwachen ùf der Tuur ìm Goldige hìne näume gùmpe loo.
[ 44 ]