Aafangs Joorhùndert, wo no vo Hand glüütet woorden ìsch, hȁt de Sìgerìscht Buume zù siiner Ùnderschtȕtzig föif Sekundaarschüeler uufbbotte, wȁnn e Bìëërdigung gsii ìscht. Bìs ìm 1902 ìscht das kȁ Sach gsii, wìll dȁnn no s Sekschuelhuus nȁbet de Chìle gschtanden ìscht. Schpȍȍter hȁnd die Pùùrschte müese vom Bùrghoger obenabe lauffen ùnd dȁnn d Schtȁȁgen ue ìn Chìletùrm ufe. Esoo hȁt miin Vatter a der Bìëërdigung vom alte Chrauer ìm Bööl (hȕt Wìndegg) müese go hȁlffe lüüte. De Vatter hȁt amel verzelt: De Sìgerscht Buume seig ùf em Lȁiterli nȁȁbetzue ghocket ùnd heb mìt luter Schtìmm die Buebe kùmidiert, das niemert ùs em Takt gfale sei ùnd’s esoo es harmoonisches Zȁmechiide vo de vier Glogge ggëë heb. Zmool hebs zmìtzt ìm Lüüten en Chlapf ggëë, ùnd de Chaal vo der groosse Glogg seig dùr de Boden aab ìn ùndere Schtock abetùnneret. De Sìgerscht sei schtuucheblȁich woorde, ùnd d Buebe hebed d Rieme lo faare. De Buume heb si zwoor rasch gfasst ùnd glueget, das wenigschtens mìt drei Glogge wiiter gglüütet woorden ìscht. Gliichwoll heb mer dȁnn vo der Chroonewiis ȁnedùre d Frau Buume ghöört heepe: «Ììr schtȕrmed jo, Herrjee – Herrjee ììr schtȕrmed jo!» Wo dȁnn de gröbscht Schrȁcke verbii gsii seig, hebs ȁifach nù no drüüschtìmmig ȕbers Doorf useklùnge. Mer heb dȁnn ìm Doorf ùme langesziit ghöört: «Das seig dȁnn ganz e schlȁchts Oome, ùnd doo mües scho en Hööchere derhìnderschtoo!» Item, d Wȁlt ìscht wȁg dem Zwȕschefall nȕd ùnderggange. De Lüüt hȁts ȁ sìcher nȕd gschadt, wȁnn’s si emool Gìdanken ȕber Gȁgewaart ùnd Zuekùmft hȁnd müese mache. De Mȁntsch ìscht jo ȁinewȁȁg bsùnderbaar dȁnn empfȁngli fȕr eso en Wìnk vom Hìmmel, wȁnn er dùr en Toodesfall oder sùscht es Oogfell echli ùs em Alltaagstrott use ggrooten ìscht.
[17]