Ìm letschte Wȁltchrieg ìscht ›de Töösstaaler‹ no mìt Tampf ùf Wìntertuur use gfaare. Wìll’s nooznoowe nȕme glanget hȁt mìt der Choleniifuer, hȁnd d Hȁizer müese aafoo buechigi Schiter ìs Füürloch ineschoppe. Das hȁt zùm es normaals Zȕgli fùrtzie mee as ebe glanget. Nù wȁnn’s dȁnn obsi ggange ìscht, wie vo Wald ùf Gibschwiil ue, hȁt d Lokemotiiv scho öppen echlii de Hueschten ȕberchoo. Z Wald ùf em Paanhoof hȁt de Hȁizer zȕmpftig ùnderlȁit, das s Zȕgli der eerscht gääch Schtìch bìs ìs Tunell hìndere mög ȕberschtoo. Esoo hȁts bìm Abfaaren ùs em Ȕbertrùckvȁntiil ùnd rùndùmen a de Loki tampfet ùnd gschpeuzt, me hȁt rìchtig s Gfüül ghaa, de Töösstaaler heig Freud, d Bëërgschtrecki ì Aagriff z nëë. I hȁ lang nȕd gwȕsst, ùs wesse Grȕnde de Choli dȁnn deet bìm Bëërgli hìnderen ùf ȁis Mool ùs em Takt gfalen ìscht. Vom Nordholz aa deruuf hȁts doch amigs gchìde: «I mues schnuufe – i mues schnuufe!». Plötzli, vom Veetokter aa derhìndere, as wien er wùùrd aafoo schtottere: «Hott – hott – hott – tä tä tä.» Mȁngs Mool ìscht de Zùùg schier zùm Schtoo choo, ùnd i hȁn dȁnn au emool gsee, worùm. Woorschiindli hȁt de Hȁizer ùf em Paanhoof echli z vìll Holz ùnderlȁit, wo vìll schnȁller als Chole bbrȁnnt hȁt, eso hȁt bì dem Ȕbertrùck d Adhäsioon von Redere nȕme glanget, zùm die Chraft ùf d Schìne brìnge, ùnd d Reder hȁnd aafoo dùreträäie. Drùm hȁt dȁnn au d Loki e sonen gwaltige Rauchpìlz gȁgem Hìmmel ue gloo. Wȁnn’s dȁnn emool voorchoo ìsch, das eerscht hìnder em Tunell die Hueschtete loosggangen ìsch, hȁt mer ì der Chüewȁid oben e vìllfeltigs Echo vom ȁnere Bëërg hëër ghöört. Wȁnn dȁnn der Ȕbertrùck dùsse gsii ìscht, hȁts dȁnn schöön gliichmäässig wiiters töönt: «Ich mues schnuufe – ich mues schnuufe», oder au «Chùmi hȕt nȕȕd …». Zeerscht ìscht dȁnn d Wald-Rüti-Schtrecki elȁktrifiziert woorde. Ùnd z Wald ùne hȁt mer d Lokenen ùf de Trääschiiben ùmgcheert, da mer wìder hȁt chöne fȕrschi de Bëërg uuf tampfe. Wo dȁnn ìn Fȕfzger Jooren au s Töösstaal elȁktrisch bìtrìbe woorden ìscht, hȁts zwoor bìm zùm Fȁischter uus Luegen e kȁi Chöleli me ìd Auge ggëë, aber e gmüetligi Ziit ìsch demìt ìrem Ȁnd zue ggange. E Ziit, wo mer no vo jedem Lokomotiiv en Name gwȕsst hȁt, ùnd mer au no en Tȁil von Zùgfüereren ùnd Kondiktöören em Name noowe kȁnnt hȁt. Au hȁt mer em Rauch ùnd Tampffaane scho vo wiit hëër s Zȕgli gsee choo.
[ 16 ]