Ìn alte Ziite, wo’s no kȁi ȁidgìnössischi Poscht ggëë hȁt, ìscht ì jedere Gȁged en Pott fȕr de Briefvercheer zueschtȁndig gsii. Esoo hȁnd ì der Walder Gmȁind mȁngs Joor lang di gliiche zwoo Famìlene pottet. S Pott-Honeggers ìm Schpìttel mìt Ross ùnd Waagen ùnd de Hischwiiler Pott ùf ›Schueschters Rappe‹, oder ȁbe z Fuess. Miin Uuruurgrosvatter Jakob Schufelberger ùs em Hessehoof ìm Rood muen si ìn jùnge Joore, zȁme mìt em Hischwiiler Pott Chuenz, mìt dem doozmool gachtete Metiee bìfasst haa. Miin Grosvatter hȁt amigs verzelt: Aaloss derzue ìscht der alt Bettlade vomene Hìmmelbett, won di eerscht Frau vo siim Grosvatter ìs Rood bbroocht hȁt. «Anna Barbara Schälchli von Schirmensee 1803» ìscht ùf dë alteerwȕȕrdig Bettlaade gmoolet gsii. Daas hȁt miini Buebefantasii ìmmer bìschȁftiget. Es Hìmmelbett ìscht sȁbi Ziit bì Puurelüüt, ȁmel den äärmeren ȁinewȁȁg, en ganz schööne Luxus gsii! De Jakob Schufelberger muen ùf siine Pottegȁng vìll z Schìrmesee verbiichoo sii, ganz ȁifach, wìll deeten ȁis von wenige doomoolige Vercheersmìttel – de Nauen ùf Zȕri abe – aaglȁit hȁt. Esoo mues es choo sii, das sich das Seechìnd Anna Barbara verliebt ùnd ìm 1803 ìs Rood ue ghüroote hȁt. Zù ìrer Uusschtüür hȁt das Hìmmelbett ghöört, ùnd vier no hȕt erhalteni Schtabȁle won di gliichlig Joorzaal 1803 iigschnìtzt trȁȁged. Es mues sii, das d Anna Barbara ì de Chìndbett vom eerschte Chìndli gschtoorben ìscht. De Jakob Schufelberger hȁt dȁnn schpȍȍter es Mȁitli ùs der Noochbersehaft ghürooten ùnd mìt ìre zȁme ìm 1829i ìm Fȁlmis es Hȁimeli gchaufft. Di alti ›Pottete‹ hȁt sich nȕd öppe nù ùf Brief bìschrȁnkt. Die Potte hȁnd au fȕr ìri Uuftraggȁber bì de Gȁltvertleenere, Vorgȁnger vùn hȕtige Banke, zeiset, ùnd i wȁiss vo alte Chauffbrief, das no rȁcht vìll Lüüt hȁnd müesen ùf Zȕri abe zeise. Jùnker Grebel ùnd ander Gȁltgȁber sìnd mer öppen uufgfale. Ùf Zȕri abe ìscht allerdìngs, wȁmmer sȁlber hȁt wele goo, en Gwaltsmarsch gsii. Zwoor ìscht de Pott Honegger aaschiined scho mìt eme Fuerwërch gfaare, aber die Lüüt wo mìt ȁi bìs zwoo Chüe ùnd e paar Gȁisse, mìt Schpìnen ùnd Wȁȁbe als Nȁbeterwërb glȁbt hȁnd, sìnd nȕd asen ùf Roose bbettet gsii, das’s sich s Faare hetted chöne lȁischte. Esoo hȁt de Pott die Sach ȕbernoo ùnd gȁge Potteloo ìd Oornig bbroocht.
(No eren alte Uufzȁichnig)
[ 50 ]