Min Grosvatter Albert ìm Ghȁischt hȁt, nodem ich s eerscht Mool mìt den Eltere z Zȕri ùne bìm Tanten Emmi ùnd em Vetter Eugen z Bsuech gsii bìn ùnd ȁ no grad ìm fascht nöie Zȕrizoo oben all di vìle Tier hȁ tȍȍrffe gschaue, vo siim eerschte Bsuech z Zȕri ì de Schtadt verzelt. Es mues eso ùms 1872i ùme gsii sii, hȁt siin Vatter gfùnde, de vierzȁjȍȍrig Bueb mȍcht’s öppe gmache, mìt em Vatter ùf Zȕri go zeise. Scho vor de Güggel gchrääjet heb, seig mer uufgschtande, de Rȁissack mìt teerete Bìren ùnd suure Schtȕckli heig mer em Oobig vorhër scho paraadgmacht, ùnd esoo sei mer dȁnn ùnder Liecht mùnter ì dë chüeli Früeligstaag iegloffe, s Nìderholz aab ùnd ȁnefȕȕr ȕber Plattebach use Dȕrte zue. Won de Guyer z Iitzike vom Mȁlche choo ìscht, sìnd die zwee Bëërgler scho vor sim schööne Rìgelhuus gschtanden ùnd hȁnd gwaartet. Doo ìscht dȁnn der eerscht Zeis zaalt woorden ùnd ùf em Gȕltzȁdel quittiert. Bì s Guyers hebs dȁnn au öppis Zmoorge ggëë, ùnd mer heb dem fortschrìttlige Puur sin Schtall ùnd d Fȁlder müese gschaue. Dȁnn aber hei mer de Reschte vom Wȁȁg ìd Schtadt ùnder d Füess gnoo. Ȕber Grüenigen ùnd Bȁchelsrüti seig mer bìm Liebbërg verbii ùnd ȕber Egg ùnd Schüüren em Ziil etgȁge gloffe. Ȕber Hìrslanden ùnd Hottige heig mer ùm de Mittag ùme d Altschtadt errȁicht ùnd deet en alte Brief ùf em Ghȁischt verzeiset. Doo hebs dȁnn nȕd öppe Zmìttag ggëë, nȁi bìwoori – aber en Kafi ùnd Chueche hebs ì dëre rìsige Chùchi ggëë, ùnd nochër hebeds gschtärcht de wiit Hȁiwȁȁg chönen aatrȁte. Dëëmool aber ȕber Zolliken ùnd Iitschnech. Vo do obe heb em de Vatter dȁnn z Chȕsnacht ùne d Komturei zȁiget, won de Brüeder, de Gottfrììd, ìs Seminaar ggangen ìscht. Me sei dȁnn ȕber Öötwiil ùnd Adletshuuse hȁizue, wìll mer ȁ bìm Guyer ì der Hornbërg no e Gȕlt z verzeise ghaa heb. Bì dem hablige Puur hebs dȁnn no öppis Znacht ggëë, seb mer müed ùnd glȕckli de Hȁimet zue trampet seg. Scho z Dȕrten ùne hebs Bȁtzit glütet, ùnd bìs mer z Wald obe, em Hömel verbii, ùf vertroute Wȁȁge heb chöne lauffe, seis scho feischter woorde.
Sìcher hȁt de Grosvatter die Rȁis ùf Zȕri nie vergȁsse. Aber au iich cha mer hȕt no lȁbhaft d Erìnnerig a miini eerscht Faart ùf Zȕri vor Auge füere, ùnd mȁngmool hȁni scho a di glaub eerscht Paanfaart ùnd eerscht no d Trȁmlifaart ìn Zoo ue gSùne, wo s ȁint ùnd s ander Puurechìnd mi bìniidet hȁt droob.
[ 7 ]