I bìn emool ùf em trȁȁgede Schnee
ìm Wìnter go Schpuure sueche.
Tȁnked öi, was hȁni doo gsee?
Em Wald noo ùnder Tane ùnd Bueche,
ìm offne Fȁld ùnd ùnder de Bäume,
em Bȁchli noowe – an Wìsesäume.
S Poort deruuf ùnder de Schtuude
und hìnder s Noochbers Schooffwȁidbuude.
Ùnder de Bueche, mùnzigi Trìttli von Fìnke,
s Ree dùr d Wȁid aab tuet goppel hìnke.
Quëër dùr d Wìse wien e Përleschnuer
hȁts es Schtùck wiit e Fȁldmuusschpuur.
D Hase sìnd gloffe chrüüz ùnd quëër
ùnd schiints au es Fȕchsli hìnderhëër.
Bìm Biilihuus ùnder de groossen Ȁiche
hȁnd si ùmetrìbe zwee jùngi Ȁicher.
Ì de Ghȁischtwȁid, ùnen am Schüürliplatz,
gseeni glaub e rìchtigi Ìltis Hatz.
Dùssen ùf em Cholbodenegge Sigel vo Füess
und Flȕgel vo zwee Gwäägge.
En alti Schpuur vo de letschte Wùche,
wo bì Föönen en Tachs ìscht go Zfrȁsse sueche.
Dȁnn aber bìm Bach i hȁ mi bsùne,
was es ȁcht seig, ùnd es hȁt mer gschùne,
doo mues öpper fliissig mìt drȁckige Füesse – ?
Hë joo, öisere Maudi, won ìscht go fìsche!