Ich hȁn em Lattebach z Laupe zwee Buebe zuegglueget, won ìm nöien ùmgglȁitete Bach hìnder der Ùnderlaupner Fabrìk (Steiner) öppis ùmegnuuschet hȁnd. Ùf mini Froog: »Hȁts do ùne Rosschöpf?« hȁnd die zwee nù de Chopf gschȕttlet ùnd wiiters ggrȕblet. Ìm Gwùnder bìni dȁnn au als Achzgjȍȍrige no ìs nöi Bachbett abegschtìgen ùnd hȁn deet halt ȁbe Rosschöpf gsee ùmeschwȕme. »Das seiged aber Kaulquappe«, hȁnd mich die zwee öppe Drìttklȁssler bìleert.
Esoo ìsches mìr ì de Vergangehȁit mìt mȁngerlȁi Sachen ìmmer öppe wìder gliich ggange. Jùngi Lüüt hȁnd ekȁi Aanig me vo de früener ggläuffige Mùndaartnȁme, seiged das dȁnn Pflanzen, Ìnsȁkten oder anderi Viicher. Aber ìmmer wìder mërk ich, das vo vìllnen Örtlichkȁiten ì de nöiere Ziit niemert me der uurschprȕnglich Name wȁiss, verschwìge dȁnn, werùm mer dem ùnd dìsem ase gsȁit hȁt. Zwoor wȕssed no vìli wo d Hefereschtrooss oder d Hefereschtȁgen ìscht, wȁmmer aber no de Hefere frooget, wȁiss chuum me öpper wo sich dë ober Doorftȁil gìnau loot lo fìnden ùnd wo’s ȕberall ase ghȁisse hȁt.
Nȕd wenig hȁnd doo derzue öiseri Poscht ùnd d Gmȁind biitrȁit, jedi Schtrooss hȁt müesen en Name haa, dëë vom Quartier hȁt nȕme gglanget, das jede sini Brief ùnd Ziitigen ȕberchoo hȁt. Chùnnt aber derzue, das au öiseri Brieftrȁȁger ìri Chùnde nȕme kȁned, ùnd asen ȁifach nù no nach de Nùmere gsortiert wììrt, seb dȁnn Hans oder Hȁiri vornedraa schtoot. Mìr hȁnd aber scho vor Jooren ìmmer wìder Brief ìm Chaschte vom Nüünezwȁnzgi ghaa, won nùr mìt Wìndegg aagschrìbe gsii sìnd. M+E ìscht jo au nȕd ganz s Gliich wie H+E Schufelbërger, aber ȁbe Wìndegg, wȁnn au ooni Schtrooss ùnd Nùmere! Mìr hȁnd dȁnn amel tȁnkt, loogisch tȁnken ìscht fȕr vìll Lüüt Glȕckssach, ùnd hȁnd die Guwëër an rȁchten Ort bbroocht.
Mìt den Adrȁsse hȁts es aber sìt’s Computer gìt ìn sich. Ich hȁn bìn ere Ziitig, won ìmmer wìder zuegschìckt woorden ìscht, aagglütet ùnd em Hërr am Telifoon gsȁit, si sellid min Name schtriiche, ich seig scho mȁngs Joor nȕmen aktiive Puur ùnd bruuchi dermìt au kȁi Fachziitig me. Derzue hȁn ich em aber au d Kontrollnùmere vo de Proobisȁndig aaggëë. Das hȁt dȁnn bìwȕrkt, das ì der Folg zwoo Nùmeren ìm Briefchaschte gglandet sìnd. Also hȁni’s au no mìt Schriibe probiert. En Monet schpȍȍter, mìt ere nöien Adrȁssenùmere, hani aber scho wìder e Ziitig müesen entsoorge. Die chogen Elektronehìrni chönd ȁbe vìles, aber lȁider nȕd sȁlber tȁnke.
Nach em Zȕgle s letscht Joor ìsches drùfaachoo, was fȕr en Briefi as ùnderwȁgs gsiì ìscht. Vom ȁinte sìnd ali Brief au mìt der alten Adrȁssen am Morgen ìm Chȁschtli gsii. Ìscht aber öpper ander ùf der Tuur gsii, ìsches ȁifach en Taag lenger ggange, wìsoo hȁni nȕd chönen usefìnde.
Ich tȁnke, das bìs ìn e paar Joore, wȁnn von Alte niemert me ùmen ìscht, öiseri früendere Quartiernȁmen ìm Doorf mee ùnd mee wëërded verschwìnde. S EW ȁben a der Wërchschtrooss ùnd nȕd ì der Brȁitematt, ùnd öppe de Taalhoof als Reschterant a de Rütischtrooss ùnd nȕd ìm Tobel ùne z fìnde wììrt sii.
Mer wììrt mìr zwoor entgȁgehaa: »Es chùnnt jo au nȕd drufaa, d Hauptsach mer wȁiss wo’s ìscht ùnd cha’s au fìnde!«. Es wììrt aber gliich mìt der Ziit e Veraarmig vo de Mùndaart gëë, wìll vìles mìt nöie hoochtütschen aber no mee mìt ȁnglische Wort bìnȁnnt wììrt. Ase chann ich mer tȁnke, das es bald wììrt uus sii mìt ›Chetteblueme‹, ›Habermorche‹ ùnd mȁngs anderem, won kȁine me de rìchtig Mùndaartname devoo wȁiss.
Drùm hȁn ich mich ì de Vergangehȁit möglichscht draa ghalte, di alte Nȁmen ase wie’s mìr von Vorfaare hëër bìkannt gsii sìnd au wiiters z gëë. Demìt hoffi das’s wenigschtens gschrìbe no näume z fìnde sìnd.