Nach Emil Morach: «Pietro Bianchi … Maurer und organisiert».
De Pietro Bianchi ìscht am 22. Juli 1885 bì Lenno am Comersee gìboore woorde. Sin Vatter hȁt ì der Säson ìn ere chliinen Oliivenöölfabrìk gschaffet. S Joor dùùr hȁt ëër aber de Puure de Grappa bbrȁnnt ùnd hȁt dernȁbet mìt eme Frȕnd zȁmen e Tröschmaschinen uusgmietet. Ìd Schuel hȁt de Pietro nie chöne goo, ùnd scho mìt zȁȁ Jooren ìscht ëër zùme Chliiùndernȁmer als ›bocia‹, das ìscht en Pflaschterbueb, choo. Won em Pietro sin Vatter an ere Blìnddarmentzȕndig gschtoorben ìscht, ìscht d Famìlie i bösi Nööt choo. D Mueter ìscht drùm froo gsii, das ìm nȍȍchschte Joor en Giovanni Botta, gnȁnnt ›Benpecora‹ de Pietro ìd Schwiiz mìt gnoo hȁt, ùf Wald zù de Wȁberei Otto ùnd Julius Honegger ì der Blȁiki. Deet hȁt de Pietro Bianchi als Pflaschterbueb, ›bocia‹ hȁt mer demm ùf italiënisch gsȁit, gschaffet ùnd glìtten ùnder em ›paletto‹ Benpecora, won au voll fȕr ìnn hȁt müesen uufchoo, fȕr Ȁssen ùnd Ùnderkùmft.
De Pietro verzelt ì sine Lȁbeserìnnerige, es heb mȁischtens Mineschtroone ggëë, oder au emool Polȁnta mìt Saloot. Choche hȁt de Pietro müesen ùnd ìscht schiinbar nȕd ìmmer glȕckli gsii debii. S Schlìmmschti sei aber gsii, das ȁim niemert trööschtet heig, wȁmmer Hȁiwee ghaa heb. Es heb doo z Wald nùr en ȁinzige ggëë, won ìnn echli gëërn ghaa heb. De Patron Julius Honegger seig ìmmer ùm d Aarbȁiter ùme gsii, heb au ìmmer gern mìt de Hȁnd gschaffet ùnd au emool e guets Wort fȕr en Pflaschterbueb ghaa. Esoo ìscht em Pietro schiints es tùmms Malöör passiert; bìm e Tìli Flìcken ìscht ìmm Wasser ìn e Chìschte tropfet ùnd hȁt en Schade vo e paar hùndert Franke ggëë. Doo heb en de Hërr Honegger zeerscht aabbrüelet: «Was ìscht jetzt mìt dem Schade, du hȁscht jo gaar kȁi Gȁlt zùm das zaale!» Noch eme Wiili dȁnn aber bìruhiget gmȁint: «Soo – jetzt tüemer ȁifach, wie wȁnn nüüt passiert wäär!» Es anders Mool hebeds znacht ì der Hueb obe müese Flickaarbet mache, ùnd die Aarbet seig schwëër ùnd müesam gsii. De Hërr Julius heb em Pietro sogaar ghùlffe bìm Pflaschter Aamache. Doo derbii sȁgi de Patron zmool: «Soo Bianchi, ich hȁn gnueg, di andere seled sȁlber wiitersmache, mìr zwee gönd is jetz go uusruebe!» Ùf e paar Bauelebale hebeds dȁnn aafoo schlooffe. Doo hebed d Aarbȁiter rȁcht uusgrüeft: «Aber Bianchi, das tȍȍrffscht doch nȕȕd, was fallt der au ii?» Ob dem Läärme seig au de Hërr Honegger vertwachet ùnd heb en bìruiget: «Nȕd losen jetz!»
Ganz bsùnders mues es aber em Pietro Bianchi Freud gmacht haa, ùf em groosse Puuregwëërb vo de Blȁiki go heue, wìll au doo de Patron vìll Mool derbii gsii ìscht ùnd ìmmer e frȕntlis Wort fȕr dë aarmi ›bocia‹ vom Comersee ùnenue ghaa hȁt.
[ 41 ]
De Bianchi ìscht dȁnn no drüü Joor als Pflaschtertrȁȁger ìd Blȁiki choo. Dȁnn hȁt er aber zù de Fìrma Schtrëëler gwȁchslet. Doo hȁt er dȁnn ùnder em ›paletto‹ Giuseppe Rava berȁits als Muurer chöne schaffe. Dë Vooraarbȁiter seig au ùs Lenno am Comersee choo. Mich hȁts erschtuunt, ì de Lȁbeserìnnerige vom Pietro Bianchi eso vìll guets ȕber en Walder Fabrìkant z ghööre. Es ìscht jo sùscht mȁischtens esoo, das ender s Negatiivi wiitersverzelt woorden ìscht. Ich glauben aber, es loont sich, au gueti Siite von Lüüte de Naachwȁlt wiiters z gëë.
[ 42 ]