Ùm Ȁndi 40er Joor
Wȁnn ùm de Bȁttaag s Wȁidvee vo de Bëërge hȁitrìbe wììrt, schtìllnets ùf öisere Hȕgel rìngs ùmenand. D Glogge, wo mìt ìrem Chiide zȁntùme d Wȁiden erfȕllt hȁnd, sìnd verschtùmmt. Jetz cha mer ì de Hööche Schwȁmi oder ùf em Schnebelhorn die wùnderbar Schtìlli eso rìchtig ì siich inegoo loo. Bsùnderhȁitli wër en Zùùg zù Weemuet ì siire Seel bìwooret hȁt, mag luuschen ùnd sìniere. S ìscht aber nȕd e Schtìlli won ȁim schier Angscht ùnd Bang macht. Nȁi bìwoori! Es ìscht e Schtìlli ùnd en Frìde, wo mer eso rȁcht Chraft fȕr der Alltag drùsuse schöpfe chann. Gooscht ame schööne Hërbschttaag ȕber d Hööchenen ie. Tìschtlesȍȍme flüüged drȕber uus, ùnd doo ùnd deert blüet no lilabloonen Ȁnziaan am Poort; erfreut ȁim Aug ùnd Gmüet mìt siim fiine Farbeschpììl. Tüüff ì de Tȁȁlere walet en tìcke Nȁbel ùnd schlùckt ali Ggrüüsch, wo no wetted do ufe tööne. De Wald lüüchtet no ìn ere sȁlteschööne Farbepracht, ùnd drȕber ȕbere schpannt sich en Hìmmel hööch ùnd chloor ùnd bloo; s Hëërz mues der wiit wëërde derbii. Sùscht hetscht jo de notüürli Zȁmehang mìt s Hërrgotts Schöpfig nȕmen ùnd verbaarmescht mi wȁȁgerli fascht! Wȁischt au no, was d Schtìlli ùnd de Frìde rìngs ȕber d Bëërg ie bìdüüte chann? Hȁscht Chùmber mìt der do ufe trȁit, loon en lo faare ùnd lȁb nù em hȕtige helle Taag ùnd sùscht gaar nüüt! Wȁnnt’s fërtig brìngscht, ooni Angscht ùnd Groll d Vergangehȁit ùnd d Zuekùmpft offe vor der z haa, dȁnn bìn iich ganz sìcher, das es au mìt diim Sorge ùnd Schwëërhaa nȕme wiithëër ìscht. Luegescht dȁnn ȕbere zùm Sȁntis oder ìd Schneebëërg ie, wo scho wìder nöischneewiissi Chappe trȁȁged, dȁnn mues es Jubilieren ȕber dis Hëërz choo. O Hȁimet, wie bìscht du schöön ùnd heer mìt diiren Alpewȁlt, as wien es frìdlis Zȁlt ìmìtte vo Schtùrm ùnd Noot vo öisere ghetzte, frìdloose Ziit. Aber ȁbe, der Alltag bì öis ìscht au nȕd ȁischter Glȕck ùnd Zfrìdehȁit. Doo wëërded ìm Chliine Taag fȕr Taag Kȁmpf uusgfochte, won ȁigetli nöd müessted sii. Gschtȕrm, wo mer mìt guetem Gwȕssen ùnd guetem Wìle chönnt bliibe loo ùnd woorhaftig nȕd schlȁchter faare wùùrd debii. D Lüüt settid wìder echli mee s Hëërz, als nù de Verschtand lo rede, s chiem mȁngs besser ùnd sìcher gschiider use demìt. Oder chascht der öppe tȁnke, das eso en hërrliche Tag doo ì der Hööchi obe liessti en Groll ìm Hëërz lo uufchoo? Nȁi bìwoor au! Doch glaub mer nȕd öppe, as d Bëërgler, wo do obe woned, nȕd au ìri Soorgen ùnd Nööt hȁnd, wìll’s vor luuter Schtìlli ùnd Frìden ìres Glȕck vergȁssed ùnd glaubed, s deert z gsee, wo di bessere Löö, Vergnüegen ùnd Gnùsssùcht di woore Wërt vom Lȁȁbe ìn Hìndergrùnd drȁnged. Wo Theaater, Kino ùnd anders Vergnüege Trùmpf ìscht; wo nȕme de Jooreslauff mìt siine wùndersaamen Erlȁbnis bìs ìs Ìnnerschti gschpüürt wììrt. [ 37 ] Zùm daas nöi erlȁbe, wäär ȁigetli de Hërbscht di beschti Ziit; de Schatte vo Baum ùnd Schtruuch wììrt all Taag länger ùnd d Helli vùm Sùmmer mues mee ùnd mee wiiche. Am Morgen ìsches lang nȕd Taag, ùnd em Oobig ìsch, seb rȁcht d Sùnen ùndergoot, scho d Dȁmmerig ìm Taal. Vìllne Lüüte trùckts grad gaar ùfs Gmüet. Ì der Schtadt ìnen ìscht daas vìlìcht scho es Bìtzeli anderscht! Deet verchlùpfed dȁnn di guete Lüüt ȁismools, wȁnn’s ene bìwùsst wììrt, wie d Joor verbiigfloge sìnd ùnd s Alter mìt siine Bschwërde zmool vor ne schtoot, wìll’s au de Lauff von Joore nȕme rìchtig gschpüüre chönd. Nienet mërkt mer deet e Dȁmmerig; no sebs rȁcht aafäät tùnkle, flamet scho s elȁktrìsch Liecht uuf ùnd verlöscht tȁilwiis eerscht, wȁnn d Sùnen em nöie Taag am Hìmmel schtoot.
[ 38 ]