Früener hȁnd vìli alti Manne won ggraucht hȁnd ìri schpezielli Sùndigspfiiffe ghaa. Em Grosvatter siini ìscht ùnder der Wùche nȁbet em Panneeter ghanget ùnd ìscht wȕrkli nùr em Sùndigmorge ggraucht woorde. Mìt ìrem Toonchopf mìt em farbige Bìldli ùnd em Nameszùùg ›Sonntag Morgen‹, ìscht die sìcher au nùr ȁimool gfȕllt woorde. Ìn ìrem Chopf hȁt nȁmli de Gnùss vome ganze Vormìttaag Platz ghaa, ùnd mer hȁt gsȁit, es seig e Chaltrauch-Pfiiffe. De Pfiiffeschtììl ìscht sìcher 40 Santimeter lang gsii ùnd vo Hasleholz ì de Rìnde. De Suuger vo Horn hȁt zwȁi Lȁderbȁndeli mìt zwȁi vìlìcht versìlbereten Ȁicheli draa ghaa ùnd ìscht mìt eme Gwìnd ìs Holz iigschruubet gsii.
Min Grosvatter hȁt ùnder der Wùchen ìmmer ›Horn Tubak‹ ggraucht, em Sùndig ìscht aber öppis Bessers ìd Pfiiffen iigfȕllt woorde, wo mer ìmene sìlber ùnd bloone Pȁckli gchauft hȁt, won au vìll besser schmöckt als de normaali Knaschter. Ich wùùrd glaube, dë hebi ›Tee Tubak‹ oder eso äändli ghȁisse.
D Grosmueter, won magechrank gsii ìscht, hȁt em Albërt Schufelbërger sis Freudeli gar nȕd gërn gsee ùnd hȁt dȁnn ìmmer öppe müese sȕdere. Wo sii dȁnn nȕme gglȁbt hȁt (1931), ìscht aber mìt sìchtlicher Wonne d Sùndigspfiiffe ggraucht woorde, derzue öppen ìme Buech oder au ì de Bible gglȁse, oder dȁnn hȁt er mìr vo de früenere Ziite verzelt, won ìm Ghȁischt no drei Wȁbschtüel gchlapperet hȁnd. Draa hȁnd siini Mueter Karoline ùnd zwoo Schwöschtere, d Rosine ùnd d Elise, fȕr en ùsswärtige Fergger 80 Santimeter brȁits Sidis gwobe.
Bìm Verzelen ìscht aber die Pfiiffe no öppe chalt woorden ùnd ich hȁn mìt eme bloone Hölzli tȍȍrffen aazȕnde, aber ìmmer mìt de Maanig: »Du hȁscht dȁnn aber sùscht gar nüüt z tue mìt de Zȕseli!« Blaui Hölzli hȁt mer fȕr d Pfiiffe wȁge dem bbruucht, wìll di grüene gschwȁflet gsii sìnd ùnd demìt oogsùnd fȕr en Raucher. Di grüene hȁt mer ì der Chùchi oder ìm Biilihuus fȕr d Bloospfiiffe bbruucht, aber ganz sìcher, wȁmmer verùsse hȁt welen es Füürli mache, wìll ȁbe di gschwȁflete weniger schnȁll verlöscht sìnd.
Das ich ùf die Pfiiffe, won scho vom Urgrosvatter bìnùtzt woorde seig, choo bìn, hȁt sin Grùnd. Ich bìn bìm Ruumen ìm Biilihuus ùf de Chopf vo dëre Raucher-Hërrlichkȁit gschtoossen ùnd hȁn mich asen a lang vergangeni Schtùnden ërìnneret. Lȁider ìscht aber ales ander vo de Müüs totaal verchaflet gsii, ùnd di glȁnzigen Ȁicheli hȁni trotz em Suechen au müese vergȁsse.
Erìnneret hȁts mich aber an e Ziit, wo mer no ì der Rue hȁt möge sini Sùndigspfiiffe gnüüssen ùnd au de Sùndig no wȕrkli en Taag zùm Uusruebe gsii ìscht.