Ìm Nüünzähùndertsȁchsedriissgi ìscht de Schpȁngler Sutter z Wald ùne gschtoorbe. Ëër ìscht Jeger gsii ùnd ìm Doorf en aagseene Maa. Ùf em Sȁntis obe hȁt ìnn de Schlaag troffe ghaa. Am Nomittaag vo der Bìëërdigung, alls hȁt gwȕsst, jetz sìnd all Jeger ùnd Polizìschten ì de Chìle, ìscht am Öölerchopf oben e verdȍȍchtigi Chlöpferei loosggange, ùnd ȁimool ȕbers ander hȁt mer s Gfüül ghaa, doo muen öppis troffe woorde sii. Es sìnd aber ganz sìcher ekȁi Jeger em Wȁidwëërche gsii, eener dërig, wo gëërn öppen es Schtùck Brooten oder Pfȁffer ì de Pfane ghaa hȁnd. Jedefalls ìscht das Schüüsse no öppen ere Schtùnd äismools verschtùmmt, ùnd nù no e paar Mool hȁt mer ìm Fȁlmis ùne, vo der Hööchi hëër, en Hùnd ghöört bȁfzge. D Mìtglider vo der Jagdgsellschaft sìnd dȁnn no em Lȁidmool mìt zwȁi Auto ìn Maarchschtȁi ue gfaaren ùnd hȁnd deet z Eere von ìrem verschtoorbne Frȕnd mìt de Jagdflìnten en Eeresalve ìd Lùft ufe gloo, das’s eso rȁcht gȁgem alte Geer ùnd em Schwaarzebëërg zue wìderhallt hȁt. Ȁimool ìscht dȁnn s Echo au vo der andere Siite hëër choo, eso öppe vom Buechschtock ȁnedùre. D Jeger hȁnd dem Schùss chuum vìll Bìdütig biigmȁsse, de Wii vom Lȁidmool mȍcht jo ȁ no echli derzue biitrȁit haa. Item, vìli Joor schpȍȍter sìmmer emool ùf früeneri Ziite z rede choo, wo mer bìm Defila ì der Sȁnnhȕtten am Schìfertìsch zȁmeghocket sìnd. Doo hȁt de Chìndlimaa Hȁich zmool eso troche verluute loo: «Jȁȁ – daas sìnd no Ziite gsii, ùnd d Jeger hȁnd’s nȕd emool gmërkt, won i vo der andere Siiten Antwort ggëë hȁ!» Jo nu, es ìscht dȁnn lengschtens verjȍȍrt gsii, ùnd es hȁt au niemertem weetoo, es sìnd jo ì der Gȁged ìmmer scho eener zvìll Ree ùmegsii, mer hȁt jo chuum e jùngs Wiisstȁnndli devoobbroocht, wo nȕd früener oder schpȍȍter von Ree verbìsse woorden ìscht.
[ 32 ]