Zeerscht mues i sȁge, das i de Andreas Oppliger nie persööndli kȁnnt hȁn. Scho 25 Joor ìsch si Lȁȁbesrȁis z Ȁnd gsii, won ich am Sìlvȁschter ìm 1926 ùf d Wȁlt choo bìn. Werùm i trotzdem grad ȕber der Oppliger e paar Ziile schriibe, ìscht sii Allgȁgewärtigkȁit ì öisem Huus, no nach 80 - 90 Joore. Aagfange vo der gmoolete True ìm obere Gang. ›Andreas Oppliger 1868‹ ìscht ùf das schmùcki Mööbel gschrìbe. Jede zwȁit von alte Höbel ùnd Saagene hȁnd d Iniziaale ›AO‹ trȁit, ùnd de Brȁnnschtȁmpfel hanget hȕt no näumet ì de Budik ùsse. Wie ìscht ȕberhaupt dë Bërner Schriiner ùnd Holzarbȁiter zù öis ìs Zȕri Oberland choo? Eerli gsȁit, ich wȁiss es au nööd, hȁn as Bueb schtùndelang mis Grosvatters Worte gluuschet, aber wien dë alt Maa dohëre choo ìscht, hȁt au ëër nȕd gnau gwȕsst. Ȁis ìscht mer aber ìn Sìne bblìbe, der Andreas mues mìt de Natuur ùnd siiner Ùmwȁlt gueti Bezieige gha haa. Au hȁt er e bsùnderi Oodere fȕr – mer wùùrd hȕt sȁȁgen ergonoomisch rìchtigs Wërchzüüg ghaa. Sini Höbel, vìllmool ùs Stȁchpalmeholz gmacht, hȁnd ȁim ȁifach ìd Hand passt ùnd sìnd bì jedere Glȁgehȁit gëërn bbruucht woorde. Dȁnn ìscht aber vo ìmm noowen es Wërchzüüg erhalte bblìbe, es Mȁsser wien en brȁite Schtȁchbütel, mìt eme Hooggen ùf der Siite, won mìt ere Tȕle zvorderscht an ere lange Schtangen aabbroocht dezue ddienet hȁt, d Escht an Bäumen uufzschtùcke, das es aschtrȁini Schtȁmm ggëë hȁt. Aber au fȕr bìrchis Chriis fȕr Bȁȁse z machen ìscht die Iirìchtig padȁnt gsii. Mer hȁt ȁifach ùnder em Ascht aagsetzt ùnd mìt eme Holzhammer ùfs mìt ere Tȕle gschȕtzt Ȁndi vo de Schtange gschlage. Eso sìnd die Escht dȁnn ooni uuszriissen obenabe choo. Gwont hȁt der Oppliger bì miim Uurgrosvatter, em ›Chneller Jöggeli‹, ìm alte Huus ìm Ghȁischt, ùnd hȁt ȁigetli nù Gglȁgehȁitsaarbet gmacht. Ìm Sùmmer Chriis ghacket oder ghùlffe Heu ùnd Ëmd ietue, derzwȕschet öppen emen Oort e nöiji Schtalltȕȕre zìmmeren oder en kabutte Fȁischterlaade flìcke. En bsùndere Fall mues aber en Neubou ì de Nȍȍchi gsii si. Sȁbi Ziit sìnd d Balke fȕr Stüüd, Trȁȁm, Büeg ùnd Pfȁtte no vo Hand bhaue woorde. Doo mues das Manndli dȁnn ì siim Elemȁnt gsii sii. Siini Hau- ùnd Brȁitachs sìnd no ùme, ùnd au d Schnuer zùm de Balche graad aariisse – ebe schnüerle mìt ere Holzcholesoose, das alls hȁt d Joor ȕberlȁbt. Di alte Toor ùnd Bȁlen a Schopf ùnd Schtall hȁnd lang scho nöie müese Platz machen ùnd sìnd ìm Ofe verhȁizt woorde. Aber, echli weemüetig tȁnki a di alte Ziite zrùgg, won au nȕd vìll Hùngschlȁcke gsii sìnd. Doch Zfrìdehȁit ùnd ȁifachi Lȁȁbeswiis bliibed wien en verchläärte Schìmmer ȕber Ziit ùnd ›Amigs‹ uus.
[ 31 ]