De Chnȁchts Ërnscht ìscht nȁbet em Puure no bì de Veeversìcherig ùnd bì de Puuren ùf d Schtöör go metzge. Daas hȁt zù siim Hȁimen anen ìmmer nochli Nȁbetverdienscht ggëë. Zwoor hȁt mer doozmool fȕr es Söili metzge no kȁi groossi Rȁchnig ȕberchoo. Aber d Puure hȁnd au sȁlber no mìt eme chliine Hȕttezaltaag müesen uschoo. Scho vo Hischwiil uus, wo der Ërnscht s Nȕssles Hȁimen ì Pacht ghaa hȁt, aber dȁnn au no vo siim Hȁimen ì de Haselschtuud, ìscht bìn Versìcherige gmetzget woorde. Ìm Wìnter hȁt au ìmmer mȁngs Söili ì de Gmȁind ùme müese s Lȁbe loo, das em Chnȁchts Ërnscht d Aarbet nie uusggangen ìscht. Schiints ìsches dȁnn halt au öppenemool voorchoo, as de Metzger ùf em Puurchoof oder au ùnderwȁgs sich echli lenger als nöötig versuumt hȁt. Asen ìscht der Ërnscht emool vom Metzge bì de Versìcherig mìt eme Chüegrìnd ìm Rùcksack grad böös verschpȍȍtet hȁichoo. Siini Frau heb dȁnn hȁssig ùmegreseniert. De Chnȁcht hebi siin Rùcksack uusphackt ùnd dë Chüegrind mìt de Schnorre gȁge siis Emmi ȕberen ùf de Tìsch glȁit. Mìt de Worte: «Doo chönd er schnore mìtenand!», seig ëër dȁnn tìfig d Ofeschtȁgen uuf ìd Chammer verschwùnde go schlooffe.
Äinewääg hȁt’s de Haselschtuudpuur ìmmer gëërn echli frööli ghaa, ùnd s ìscht em s Joomere von Lüüte glii emool gȁge de Schtrììch ggange. Mer hȁt amel verzelt: «D Hischwiiler ùnd Erlipuure hebed a de Bìëërdigùng vom ›alte Robert‹ z Hischwiil au gaar ìmmer s Glaas lëër ghaa am Lȁidmool ìm Rössli.» Ùf em Hȁiwȁȁg seigs dȁnn je lenger deschto lüüter woorde. Wo dȁnn no ȁinen öppis vo ›Tschuute‹ verzeli, seigs em Ërnschtli ùnd es paar andere z wool woorde. Doo hebeds halt vo de Lueget aa derhìndere, das ›Tschuute‹ grad mìt de Zìlìnderen uusprobiert. Jedefalls heb dȁnn de Schrȁpfer Köbel ìm Erli drùfabe s schwarz Gwand verchauft, wìll ëër sich hìnedrii gschȁmt hetti wìder driizschlüüffe.
[ 64 ]