Em Schaagg siis Babettli ìscht an ere Pfeischten ùf Wald aben ìd Chìle ggange. Doo hȁt de ›Hessnerschaagg‹ gfùnde, daas mües doch echli en fröölige Moorge gëë. Ì siire Budik ùsse heig ëër no ere Gùttere gsuecht, wo deert scho es Ziitli verschteckt gsii ìscht, so quaasi as Nootreserve fȕr all Fȁll. No em zwȁite Glesli Brȁnz ìsch em dȁnn ìmmer wööler woorde ùnd er hȁt gsùne, was mer a dem aabbrochne Vormìttag no chönnt ùndernëë. ìd ›Grȁnze‹ fȕre goo wär gföörli gsii; ganz sìcher hȁt s Babettli gwȕsst, was ìm Famìliegȁltseckel ùmen ìscht. Also – De Grannefoon uufzoge ùnd Musig gloset! Aber ohalȁtz! Bìm d Platte Cheeren ìscht ìmm ›Das Mädchen vom Bodensee‹ an Boden abegheit ùnd es paar Mool verbroche. Jetzt ìscht guete Root tüür gsii! Ìn ere guete Schtùnd chönnti s Babettli wìder dehȁime sii. «Daas gääbti en Krach!» Also – Schùss zù de Hùlda ȕbere! Die Platte mues doch deert sìcher ùme sii. Es hȁt gschtìmmt – Woolgìmuet ìscht de Schaagg a dem schööne Sùndig ȕbers Ghȁischt hȁizue gloffe. Chuum ìscht ëër bì öisere Schüür en ùssere Rȁi use verschwùnde gsii, hȁnd mììr Bsuech ȕberchoo. Wo de Wërner Kërn vùm Fȁlmis ȁnedùre faart, gseet ëër ùf em Schtrȍȍssli e Granefoonplatte lìgge, hȁt sofort ghalten ùnd das wërtvoll Schtùck zȁmeglȁȁse. Wo mer dȁnn no vor em Huus ùsse gwëërwȁisset hȁnd, wem ȁchter au die Platte chönnti ghööre, ìsch ùsser Oote de Hesse Schaagg aaztraabe choo. Won em dȁnn mi Gusiine sȁit, die Platte seig ìn ìrem Musiggschȁft ìmmer no z haa, ìscht em Hessner en Schtȁi abem Hëërz gheit. Siim Babettli z biichte, ëër heb ›s Mȁitli vùm Bodesee‹ verschlaage, wäär öppe s Letscht gsii, won ëër sich hȁt chöne tȁnke. Esoo aber ìscht de Schaagg zùn ere nöie Platte choo, ùnd eerscht no graatis. Ì Zuekumft hȁt ëër sìcher eso wìchtigi Sache nȕme sorgloos ùnder der Arm gchlȁmmt zùm mìthȁinëë. Ase ìscht nȁmli die Granefoonplatte, won ìm Momȁnt fȕr ìnn Gold wërt gsii ìscht, zùr Hȕlen usen ùf de grüen Mìttelschtrȁiffe vo öiserem Schtrȍȍssli gheit, ganz ooni Schade z nëë.
[ 30 ]