Jetzt blüend wìder di bluemeriiche Wìse fascht rùnd ùms Doorf. Rȁgeblueme, Margritte, Habermorche, Pippau ùnd Bettsȁicherli. Di mȁischte Chetteblueme sìnd verblüet ùnd soomed scho, es sìnd d Schmaale fescht am Schüüsse.
Dȁnn ìscht aber au no de Gamander Eerepriis am Blüe, derzue mȁng ooschiinbaars wie Hùngerblüemli, Hornchruut, Schpìtzwȁgerich ùnd Mȕllerblüemli. Derzwȕschet hȁts aber ì de nöiere Ziit au wìder Eerezȁieli ùnd Hȁntscheli, won aber scho verblüet sìnd.
Deet wo’s liechte warme Bode hȁt sìnd aber scho di wìlde Müüsli wìder wiit verbrȁitet ùnd gȁnd de Wìse no glii en bläuliche Huuch won eso rȁcht mìt em Sùneliecht ùnd de vìlen andere Bluemen e sȁlteni Wäärmi verbrȁitet.
Früener als Oochruut bìkȁmpft, blüet d Liseblueme mìt de goldglȁnzige Blueme, Heuschtȁngel, Schlotterhose, ùnd Guggunȁgeli, ùnd wo’s echli füechter ìscht Trùmmelchȕbeli oder Bachnȁgeli, Bachbùngen-Eerepriis ùnd Baldrio. Mȁischtens am Schtroossepoort blüend Wìsechnopf ùnd hangeds Liimchruut, Ziescht, Bibernell ùnd Frauemȁnteli. An Wȁȁgrȁndere noowe hȁt sich d Wȁȁgwaarte wìder zȕmpftig vermeert, ùnd es gìt au wìder Odermȁnnig, Isechruut ùnd ìm Sùmmer au vìll wìldi Möören ùnd Ëëmdschtȁngel.
D Hërbschtziitloose gìt no bald wìder es Probleem, sìnd doch ›d Hùndsfude‹, ase hȁissed ùf rȁcht Zȕritütsch ìri Soomeschtȁnd, won ìmmer ìm Früelig graasgrüen ùnd nudlefȁiss zùm Boden uus wachsed, e gfȍȍrlichi Gìftpflanze fȕr s Wȁidvee, oder wȁnn’s bìm Iigrasen asig drìnn hȁt, hauptsȁchli fȕr di ganz jùnge Tier, wo nonig Gìftigs vom Andere chönd ùnderschȁide.
Baumtropfe hȁnd d Puurefraue nȕd gërn ìm Gaarte, dëë wachst gërn an Schtude noowen ùnd ìscht au a jedem Waldrand z fìnde.