Früener hȁts ìm Töössquȁlland
vìll chliini Hȁime ggëë.
S mȁischt seigi Roodigsland,
au Gschwȁndets heb mer gsee.
Verbii sìnd ȕber hùndert Joor,
das’s wìder aagsetzt ìscht.
Mer hȁt wȁg berschwȁmigsgfoor,
S Foorschtgsetz nöi iigrìcht.
Kȁi Kaalschlag gìts sìd sȁber Ziit,
und d Bȁch sìnd vìll verbout,
vo Vìlem nù no d Nȁme gìts,
de wenigschte vertrout.
All die Lüüt hȁnd müese goo,
ewȁgg vo ìrem Land,
wo vìlìcht en Grosvatter no
abgrùnge hȁt mìt siiner Hand.
Es tüecht mi au ì öisere Ziit,
wììrts dërigi Schìcksaal gëë,
s ìsch wȁg der nöije Ùnmuusse hȕt,
ùm mȁngs Bëërghȁime gschee!
[ 46 ]