Mȁng Mool chùnt mer wìder z Sìnn,
was amel dëë ùnd dise bboosget heig.
Und wȁnn i dȁnn am Schriibe bìn,
wëërd wach, was lang vergȁsse seig.
I tȁnke dȁnn, es mues so sii,
was ùs der Erìnnerig chùnt,
ìscht ase zwoor scho lang verbii,
bschëërt aber mȁngi froohi Schtùnd,
Wo mi a früener tȁnke loot,
a Mȁntschen ùnd vergangni Ziite.
Gaar mȁngisch wìder vor mer schtoot,
es Bìld vo scho vergȁssne Lüüte.
Vìlìcht sìnds ùf em Lȁȁbeswȁȁg
es Schtȕckli mìt is ggange
und hȁnd demìt, e dërewȁȁg
ìn Sìne möge phange.
Es sìnd zwoor mȁischt ȁifachi Sache,
wo sich doo bìschriibe lönd.
E Brùgg zù früener loot si mache,
das vìli nȕd vergȁsse gönd.
[ 67 ]