Goldig ìscht d Sùne verwachet, ìm Gìpfelchranz glȁnzt de Schnee. Wȁnn’t di es Bìtzeli achtescht, chascht s hìnderschti Schpìtzli gsee. De Föönen ìscht ì de Bëërge ùnd s duuret nù lȁider nȕd aa, Wùlchen ùnd Nȁbel wëërded glii alles verhȁnkt scho haa. En Moorge – ìm Sùmmer mìt Fööne ìscht wien e groosses Fȁscht. Glȁitig verbii ìscht alls...