En ruuche Lùft goot dùr de Wald und wìrblet Bletter mìt. Es wììrt so froschtig woll au bald, nìmmt ali Sùmmerfreude mìt. Doch drȕberabe gìts en hȁitere Taag, wo d Sùne noomool hërrli schiint, das d Bäum ùnd ali Schtrüüch ìm Haag ìm Hërbschtlaub no erblüend. Es Schpìnnwȁȁb glìtzret füecht vom Tau, mer glaubt’s ùs Sìlber ùnd...