Mȁngsmool ìn ere tùnkle Nacht ùnd rìngsùm ales schtìlen ìscht, wȁnn’t dȁnn elȁige hȁizue gooscht, tùnkts mi wie’s so sȁltsam ìscht. Bìscht elȁigen ùnd doch ìsch’s der, s müesst nȁȁbet der no öppert goo. Ja, ich wȁiss es, mȁngmool hȁts mer schier echli der Oote gnoo. Doch es ìscht nȕd zùm Verchlùpfe! Wȁnn di s Hërrgotts Hand...