Vor der «Alte Chroone» z Wald schtoot en Brùne won preziis de gliich Joorgang hȁt wien iich. Ich hȁ drùm scho lang emool tȁnkt ghaa, mer müessti doch siini Gschìcht echli gnäuer ùnder d Lupe nëë zùm si de Naachwȁlt chöne wiitersgëë! Aber wie? Jetzt hȁni aber juschtemȁnt vor chùùrzem em Emmi Buechme, de Tochter...