Au bì öis ìm Oberland sìnd früener Wȁisechìnd vìllmool zù Puure verdìngt woorde, ùnd no möglichscht zù dene, won em wenigschte gheusche hȁnd. Esoo ìscht der Albert Oberholzer ìm Halpergholz hìne bìm ›Chueri‹ uufgwachse. Mer hȁt schiints amel vo s Chueris gsȁit, si hebed sȁlber chuum z biisse, ùnd esoo ìscht der Albert ì siire Jugedziit sìcher nȕd verwönt woorde. Ob er dȁnn schpȍȍter jee emool längeri Ziit eme gortneten Erwërb noowe ggange ìscht, etziet si miim Wȕsse. Aber ȁis wȁissi no gìnau, das de Chueribueb, wie mer ìmm ìm Volch gsȁit hȁt, ìmmer chȁtzerstaub woorden ìscht, wȁnn öpper gsȁit hȁt «Chueribueb». Gliichwoll hȁt er ìmmer echli gschpìlt mìt öis Goofe, hȁt mer doch von groosse Lüüt ȁ kȁin andere Name fȕr ìnn ghaa. Ich hȁ sìcher nie ghöört vo de Mueter, der Albert Oberholzer seig mȁini em Aarucke. Nȁi, es hȁt amel ghȁisse: «Herr Jeemer, jetz chùnnt de Chueribueb ȁ no!» Der Albert Oberholzer ìscht zwoor, was mììr bìkannt ìscht, en frìdlichen Ùmelauffi gsii, aber ër hȁt sȁlber emool gsȁit, öppe d Wiiber ìs Bockshorn jaage chönn ëër dȁnn alewiil no! En eebige Prelaaggi ìsch er jo scho gsii. Wȁnn der Albert zùn öis choo ìscht, hȁt er ìmmer öppen en Gruess bbroocht vom Hȁitertaal ùnd hȁt verzelt, jȁȁ d Berta, hä – jȁȁ die gäb ìmm ìmmer zȁȁ Franke, wȁnn er biinere verbej göng, ùnd nȕd bloos es Moscht, wie amen anderen Oort, nȁi en wackere Znüüni oder Zvȁschper luegi deet dȁnn ìmmer use! Janù, vìlìcht mërkt dȁnn d Ghȁischtfrau, wa mer gëërn hett! De Chueribueb muen ììrgedwie früener bì Veehȁndlere gschaffet haa ùnd hȁt mȁngmool verzelt, ër seig em Zùgermäärt gsii, dëë oder de sȁȁb heig en bìm Muni Iilaade lo ìn Veewaagen inewȕtsche, ùnd esoo seig ëër graatis ùnd franko ùf das Zùùg iechoo. Ùf em Hȁiwȁȁg heb er dȁnn zwoor Pȁch ghaa, ër heig «das Licht der Welt» ìm Toggebùrg schtatt z Buebike wìder erblìckt, aber dëë Uusflùùg sei ȁ nȕd ooni gsii. Dȁnn hȁt er mìt siire nooblen Aaleggi bbreulet, die heb dȁnn voranen emool en Fabrìkant trȁit. Mȁischtens suuber ìsch de Chueribueb derthëërchoo, ùnd bsùnderbaar gëërn mìt wiisser Hȁmperbrùscht mìt Chraagen ùnd wiisse Manschette, won er ììrgend näumen ìme Hërrehuus gheusche hȁt. No s letscht Mool ìscht de Chueribueb ìm Ghȁischt uuftaucht a sȁbem Ooschtersùndigmoorgen ìm Nüünevierzgi, wo sich mi Schwöschter verlobt hȁt. Mueter ùnd Vatter sìnd mìt em Verlobigspaar ìd Chìle, ùnd iich hȁ dihȁime miiner Gusiine ghùlffe choche. Am halbi Zȁȁni ùme, wëër chùnnt vom Fȁlmis hëër z schuene, ìme schwarze Gwand ùnd eme brȁitrandige Huet mìt eme Ȁicherschwanz drùfobe, ùnd es [ 21 ] Hȁntscheli ìm Muul? De Chueribueb! Ëër seig sùscht bìm Ernscht Altwȁȁg ìm Sack a de Choscht, aber hȕt heigs en ȁifach wìder emool ›in die Gefilde der Jugend‹ zoge, wien ëër si eso gschwùlen uustrùckt hȁt. Vo wem ëër vo dëre Verlobig gwȕsst hȁt? Es ìscht mìt em Chueribueb jo ìmmer esoo gsii, wȁmmer nüüt Bööses tȁnkt hȁt … ! Jo nù, jetz ìsch er halt doo, ùnd bbrüederlet hȁt ëër öppe gar nööd, esoo hȁt mer en scho chönen ìd Schtùben ie nëë. Bìme Glaas Moscht hȁt ëër dȁnn aagfää verzele, ùnd iich han gsùne, wien i dë oogwöische Gascht bìs zùm Zmìttag wìder abbrìngi. Dȁnn, wȁnn der Albert emool ghocket ìscht, so ìscht er mȁischtens nȕd eso schnȁll wìder wiiters. Dȁnn hȁt er ȁ no verluute loo, ëër mös doch dem nöibbachne Pȁȁrli no gratuliere. Item, ich hȁn dȁnn gmërkt, ooni Brooten ùnd en Schluck Wii brìngi dë Gascht sowìsoo nȕmen aab. Esoo hȁmmer em Schwiinsbroote halt zwoo Schiiben abghauen ùnd mìt Hërdöpfeltampf ùnd zȕmpftig Soosen en Tȁller gfȕllt ùnd ùf em Chùchitìsch ȁ no es Glesli Schtȁȁfner uufgschtelt. Mìt Appetit hȁt der Albert ggȁsse, aber wiiters plauderet, ùnd s hȁt mi tùnkt, es mües jetz halt ȁifach no ggratuliert sii, seb mer ìnn wìder abbrääched! Wo dȁnn d Chìlelüüt hȁichoo sìnd, ìsch e Ziitlang e rȁchts Halloo gsii, ùnd i wȁiss nȕd, wër dȁnn ùf die Glanzidee mìt em Föifliiber choo ìscht. Won öisere Gascht siin Sìlberling versoorget ghaa hȁt, ìsch ëër ìm hoole Chrüüz ùf siinen efang echlii altersschwache Bȁi gȁgem Fȁlmis gmarschiert. Bald hȁt mer dȁnn au s Echo z ghöören ȕberchoo. De jùng Ghȁischtler wȕssi dȁnn no, was Moode seig! Woorschiindli ì Aaschpìlig ùf der ȕberchooni Föifliiber ùnd siin Aatȁil an öiserem Verlobigsȁsse.
[ 22 ]