Ìm Nüünzähùnderti, won miini Groseltere ghüroote hȁnd, ìsch eso es Hoochsig no en ȁifachni Sach gsii, ùnd mer hȁt nȕd e groosses Wȁȁse gmacht wie hȕt. En Monet vorane hȁt me das Hoochsig verchȕnde loo. Wìll bȁidi vo Wald gsii sìnd, en ȁifachi Prozìduur, de Ziviilschtȁnder hȁt ali Aagooben ùs ȁim Buech chönen uselȁȁse. Jetz, a dem Hoochsigmoorge, ìsch mer ìm Dorf ùne zùm Ziviil, dë Bìamti hȁt doo no ì siim Privaathuus gamtet ùnd hȁt das Päärli ì siire Nȁbetschtùbe trout. Nochanen ìsch s Brutpaar, de Jakob Brȁndli, s Martischaaggen eltschte Soo, ùnd s Schmììds Lisettli (Elisabetha) Chuenz ùs em Chrattehoof ì der Hueb, vom Pfaarer Pfìschter ì der Chìle zȁmeggëë woorde. Brutfüererpaar sìnd gsii s Schmììds Albert ì de Hueb ùnd d Becken Ida ìm Hüebli. No de Chìle hȁt si s Brutpaar mìt de nȍȍchschte Verwandten ùf de Wȁȁg gmacht gȁgem Hüebli ue, di Aaghöörige vo der Bruut hȁnd doch welle gsee, wo vo jetz aa das Päärli dihȁimen ìscht. Esoo ìsch mer a dem schööne Sùmmertaag d Chüewȁid uuf em Halperg verbii, ȕber d Lueget gȁgem Hüebli ue gloffe. S ȁint ùnd s ander Liedli sei ùnderwȁgs aagschtìmmt woorde. Ì de Beckerei hȁt d Tante Babett en Choorb mìt Weggli ùnd ìri Gitaare gholt, ùnd esoo seis dȁnn frööli em Hìndererli zue ggange. Deet ìm mìttlere Brȁndlihuus hȁnd miini Groseltere di eerschte Joor vo ìrer Gmȁinsamkȁit verbroocht. Ùnen a der Schtrooss zue ìsch de Saagibrȁndli gwont, ùnd ìm Huus hìnedraa s Schmììds, won ȁbefalls Brȁndli ghȁisse hȁnd. Ì dem schööne, hööche Zwȁisäässehuus hȁt mer öppis trùnken ùnd vom Beck e frìsches Weggli gchöiet derzue. Glii hȁt si dȁnn aber de Hoochsigzùùg ìs ›Chrüüz‹ ìm Riedt hìnen ùf de Wȁȁg gmacht. Wo die Lüüt gȁgem Hùndsrùgge zue gloffe sìnd, wër chùnnt do derthëër? De Vetter Hermann, Beck ìm Hüebli, hȁt mìr daas esoo gschìlderet: »De Giigerhoger hȁt ìm Toggeburg ȁnen uufgmacht ghaa ùnd ìsch ùf em Hȁiwȁȁg ìn Oberhalperg abe vo Gibschwiil hëër choo, doo heb de Hermann tȁnkt, echli Musig wäär ȁigetli no ganz kùmood, ùnd heb zùm ›Hoger‹ nù zwȁi Wort gsȁit: «Hoger giig!» Dëë heb siini Giige zùm Rȁissack uusgnoo, chùùrz gschtìmmt ùnd ìscht, trotz de voraaggangne Freinacht, mùnter fȕrbaas dem Zùùg voruusgloffe ùnd hȁt ggiiget ùnd gsùnge bìs ìs Chrüüz hìndere, ùnd deet, bìs das Hoochsig zù nȁchtlicher Schtùnd hȁizue uufbbrochen ìscht!
D Tante Babett hȁt mer vor föifevierzg Joore, bìm Leere Gitaare schpìle, ganz ìm Vertroue verzelt, wie sii mìt ìrer Gitaare de Hoger bìglȁitet heb, ùnd wie vìli alti Lieder [ 8 ] mer dȁnn no gsùnge heb. Miini Groseltere sìnd dȁnn ìm 1906i ìn Halperg abe zȕglet, wìll’s deert vome Chìndlimaa hȁnd chöne s Hȁime chauffe. Doo, ì dem lange, anenandbboute sȁchstȁilige Huus, hȁnd di mìttlere zwee Tȁil zù dem Gwëërb ghöört. Ì der ùndere Wonig sìnd dȁnn no di jȕngschte drüü Chìnd gìboore woorde, mìt den andere Vieren ìsch d Famìlie vom Erli abechoo. Ì der Nȁbetwonig sìnd bìs ìd Driissgerjoor ie zwoo alt Jùmpfere gwont. S Bȁȁbeli ùnd d Elise Schoch, zwoo Tante vom Dirȁkter Schoch ìm Saagerȁi ùne. Bȁid sìnd glaubi schier ziitlȁȁbes ìn Saagerȁi go wȁȁbe. Doo won iis kȁnnt hȁ, sìnds aber zwȁi uuralti frìdlichi Wiibli gsii.
[ 9 ]