Schpontaan zùme Gschprȍȍchli,
bìwusst zùme Bsuech!
Bȁides brìngt Nȍȍchi,
tuet allnen au guet.
Hȁscht Müe mìt der sȁlber,
ziescht di gaar zrùgg,
Es Mìtteli hȁn der
so quaasi e Brùgg:
Es bruucht nȕd vìll rede,
Vertrouen echli,
ùnd bald wììrt en jeden
en Zuehöörer sii.
Gschìchte vo früener
wie tüends ȁim so guet,
Druus schöpfe tüemer
mȁngmool nöie Muet.
Und bìm Hȁigoo?
Ghöör ich ìmmer wìder:
«Muescht scho wìder goo?»
«Dȁnn halt Adie, bald wìder!»