Zmìtzt ìm Schpanische Bȕrgerchrieg ìscht d Sonja Fassina zùm Tanten Emmi ùf Zȕri choo. D Eltere Fassina hȁnd dȁnn no e Tȁiggwaarefabrìk z Valencia ùne bìtrìbe. Es sìnd aber bȁidi böös bìdroot gsii. De Vatter, en Anarchìscht ùs em Noorde vo Italie, d Mueter, e Jüdin vo Bërlin, hȁnd sȁbi Ziit nüüt z lache ghaa. Ì de Fërie ìscht d Sonja vìll bì öis ìm Ghȁischt gsii. Mìt ìrem südliche Tȁmperamȁnt hȁt si ìmmer fȕr Bìtrììb gsoorget. Ȁis, wo mer no ganz tüütli ìm Sìnn ìscht, d Sonja ìscht es Verchlȁidigsschenii gsii. Mìt de Schwöschter ùnd mììr, aber au mìt Fëriechìnd ùnd Bsuech, sìnd Mueter ùnd Vatter öppe fascht zùr Verzwiiflig bbrocht woorde. Esoo ìscht au emool de Max Bossert vo Tööss e paar Taag do gsii. Promt hȁt mer ìnn als Bërti verchlȁidet, ùnd d Mueter hȁt sich scho bsùne, wo si dë nöi Bsuech chönn versoorge. Ali Better sìnd bìlȁit gsii. Doo eerscht hȁt sich de Max vertschnȁpft, ùnd di ganz Blootere hȁt hëërzhaft möge lache.
Gschtuunet hȁmmer aber dȁnn emool, wȁgen öisere schprìchwörtli zueverlässige Schwizer Poscht. Es ìscht e Chaarte vo Valencia choo. D Adrȁsse drùff: ›An Sonja Fassina bei Onkel Hermann in Gheist ob dem Zürichsee‹. Prompt ìsch si ooni Verschpȍȍtig bìn öis aachoo ùnd hȁt au de Pöschtler zùm Lache bbroocht.
D Sonja ìscht ìm Föifedriissgi ì di föift Klass ggangen ùnd hȁt scho tüütsch, französisch, italiënisch ùnd spanisch, aber au ganz guet Zȕritüütsch gredt. Mìr hȁnd si rìchtig bìniidet drob. Ȁimool hȁmmer ì de Fërie lang ruuch Wȁtter ghaa ùnd hȁnd esoo ìmmer wìder nöiji Schpììli müesen erfìnde. Wȁmmer nȕd grad theȁȁterlet ùnd is mìt alte Lȕmpen ùnd Krepppapiir verchlȁidet hȁnd, ìscht gjasset oder ìm obere Gang oben es Pfȁnderschpììl gmacht woorde. «Chrüseli, Büseli ùnder em Tach, wëër lacht – wër die wiisse Zȁȁndli fȕreloot, mues es Pfand gëë!» Wìll d Sonja eso choge chȕtzlig gsii ìscht, hȁmmer si mȁngmool bìs ùf d Ùnderhösli uuszoge. Ich ha jedefalls e paar rȁchti ùf der Aarsch ȕberchoo, wìll s Fëriechìnd ase nacktig ì der Wìnden ùmetanzet ìscht. Bìm Pfand uuslösen ìscht ìmmer au de Lööli gmacht woorde, esoo hȁt emool ȁis müese bìm trochne Wȁtter zùm Chammerfȁischter uusrüefe: «Mueter, nìmm d Wösch aab, es rȁȁgnet!», ùnd die au promt ìd Sȁtz gjagt.
Ìn Driissger Joore hȁt de Chääser Schnegg ìm Büel ȁnen en ganz guete ›Viertelfȁisse‹ gmacht. D Taavete Lina hȁt en ùnder em Name ›Schnȁggechääs‹ verchauft. Mer hȁt amel en halbe Chääs gchauft, ùnd nù z glii ìscht dë scho wìder ggȁsse gsii. Doo hat öiseri Sonja, wìder zrùgg bìm Tanten Emmi a der Rìchard-Wagner-Schtrooss 20, ìm Mìlchlade wele ›Schnȁggechääs‹ poschte. Es heig aber nù e luuts Glȁchter ggëë. Die gueti Verchäufferi hȁt halt no nie vom [ 62 ] Büeler Sȁnn Schnegg ghöört ghaa. Drùfabe hȁmmer e Chaarten ȕberchoo, wie mer dem ›Schnȁggechääs‹ ȁcht z Zȕri ùne sȁgi?
Wo de Gȁneraal Franco d Regierigsarmee ì Schpanien ȕberrȁnnt hȁt, hȁnd d Eltere Fassina müesen ùf Südfrankrììch flȕchte. Deet sìnds ì de Hìtlerziit ùndertaucht gsii, hȁnd aber doo d Sonja wìder bii sich ghaa. No em Chrieg ìscht d Famìlie Fassina wìder ùf Turin zrùgg ggange, d Sonja hȁt deet dȁnn au öppen ìm Achtevierzgi ghüroote. Nach Uussaag vom Tanten Emmi ìscht dȁnn das jùngi Paar ùf Brasilien uusgwanderet. Ì der nöie Hȁimet hebeds e Gȁneraalvertrȁtig vo de Fiatwërche z Turin uufbboue.
Wȁnn ich alti Fotene gschauen oder en oograads Mool mìt ehemoolige Fëriechìnd zȁmechùme, wììrt au ìmmer wìder d Erìnnerig wach a oobìschwëërti Jugedjoor ùnd an ali die, won ȁim ȕber chȕȕrzeri oder lengeri Ziit ùf em Lȁbeswȁȁg bìglȁitet hȁnd.
[ 63 ]