Miin Göttibueb, won vìll bì öis ìm Ghȁischt bìn Groseltere gsii ìscht, hȁt ìmmer echli e groosses Muul ghaa, wȁnn d Schprooch ùf de Samichlaus choo ìscht. Wie’s öppen eso Buebe hȁnd, hȁt ëër scho e Wùche vor em Chlaustaag gsȁit: «Dëë sell nù choo, vor dem hȁni dȁnn öppe gaar kȁi Schìss!» Jetz ìscht aber em Oobig vor em Chlaustaag em Buecher Frìtz, wo dȁnn ì s Schuemachers ȁne puuret hȁt, bìm Trȁnken ùnder Liecht es Rìndli dervoo ùnd mìt lutem Gschȁll ì der Wìsen ùmegrȁnnt. Won ich vo de Schüür hìndere gloffe bìn go ȁsse, ìscht mer zmool d Idee choo, das chönnti doch em Samichlaus sin Esel sii. Mer chönnti jo dem Chnaab emool echli ùf de Zaa füüle. «Jetz ìscht doch bìm Ȁid em Samichlaus der Esel fùrtgschprùnge, chùmm Ruedi, mìr zwee gönd em go hȁlffe fange!» De Ruedeli ìscht hìnder em Tìsch fȕre zùm Groosi ane gchrochen ùnd hȁt zuen ere gsȁit: «Gȁll Groosi, wȁnn’s tùnkel ìscht, tȍȍrffed chliini Buebe nȕme veruse?» Esoo rasch ìscht halt öppenemool fërtig mìt em Muet Haa; au em muetigschte Bueb gheit no glii emol s Hëërz ìd Hosen abe.
Won iich die Eselgschìchten uufgschrìbe hȁn, ìscht mer ìn Sìnn choo, wien öis, mi Schwöschter ùnd miich, de Kuehne Hȁich, won ìm Vieredriissgi d Ouȁll ìm Riet obe nöi gfasst hȁt, ganz äändli veraarschet hȁt. Es ìscht au bald ùm de Chlaustag ùme gsii, ùnd mìr sìnd ì der Schtùben em Znachtȁsse gsii. Zmool hȁts dùsse as Fȁischter gchlopfet. Mìr sìnd vom Schtùbebank uufgschossen ùnd hȁnd use glueget was ȁ loos seig. Nüüt ìscht ùme gsii, ùnd d Mueter hȁt gsȁit, hocked emol ab ùnd ȁssed. Chuum sìmmer aber am Tìsch gsȁsse, hȁts scho wìder pöpperlet. De Hȁich hȁt ùnen am Tìsch öppis verzelt ùnd ìmmer dȁnn, wȁnn mììr ùf di ander Siite glueget hȁnd, hȁt ëër nȁbet em Schpiegel as Fȁischter gchlopfet. Wo’s dȁnn eso langsam oohȁimli woorde wäär, hȁmmer aber dȁnn gmërkt was loos ìscht ùnd hërzhaft müese lache.
[ 42 ]