Ùf der Oschtsite vom Tȁgelschbërg, soo sȁit mer sìd alters hëër, hȁnd Veneediger Bëërglüt no Gold ggrabe, nodemm die Grueben am abbrochne Bëërg verschȕttet gsii sìnd. Di eerschte Goldlȍcher müend si ùf de Weschtsite vom Chräuel, won ìmene Bëërgschtùùrz ì sich sȁlber zȁmegfalen ìscht, bìfùnde haa. Seb mer aber groossi Goldschetz doo usegholt hȁt, ìscht froogli. Zwoor hȁt mer de ›Schtȁi-Wehrli‹ emool verzelt, ëër heb ìm Goldigertaal ùs em Bachsand use Goldplȁttli gwȁsche, hȁt aber grad nù ìme Röörli ìnen es Bìtzeli devoo ghaa, ùnd mìr hȁts gschùne, es chönnti sich doo debii au ùm Chatzegold ghandlet haa, daas sìnd fiini Glìmmerplȁttli, wo ì allne krìschtalliine Schtȁi vo öiseren Alpe voorchönd. Nù, öppis mues jo woorschiindli draa sii, sùsch hett mer chuum s ehemoolig ›Oblìnden‹ ì Goldige ùmtauft. No em Verschȕtte von ›alte Goldhöölene‹, so hȁnd miini Voorfaare di alte Goldlȍcher bìnȁnnt, mues dȁnn ùf der Oschtsite vom Tȁgelschbërg dë Schtole ggraabe woorde sii. Miin Grosùnggle Gopfrììd Schufelberger, Leerer z Laupen ùnd Alpeklȕpler, won am Freileggen ùnd Bìgeebaarmache vom Goldloch bitȁiliget gsii ìsch, heig als Erchläärig nù ȁis voorig ghaa: «Do hìnen ìscht Gold verlochet woorde, aber ekȁi gfùnde!»
Wȁnn di hȕtigen Iselȁiteren iechoo sìnd, etbäärt mines Wȕsses, aber ȁis wȁissi, das zùgliich es Isetoor aabbroocht woorden ìscht, ùnd mer de Schlȕssel dezue hȁt müesen ì de Wììrtschaft ìm Schìndlebërg ȁne hole. Miin Vatter hȁt zwoor ìmmer en ȁigne Schlȕssel ghaa, drüüeggig ùs Schtaalblȁȁch zȁmebboge, jee en Santimeeter Siitelengi. Mìt dem Dietrìch ùnd eme Flachzȁngli hȁt si das Toor liecht lo uuftue. Jedes Joor, wùùrdi glaube, ìsch mer esoo mìt ìrged eme Bsuech do hìndere ggange. Ich ha zwoor als chliine Bueb ìmmer schier Platzangscht ȕberchoo ì dem mùffige Loch ùnne. Aber gschtuunet hȁt mer dȁnn amel gliich, wȁnn Vatter oder Götti di alt Gschìcht von Goldsuechere verzelt hȁnd. Ȁimool, so wȁissi, hȁt bìm Schii vo der Latëërne di ganz Tecki vom Horizontaalschtole wie vole Goldtröpfli uusgsee, de Vatter ìsch dȁnn mìt em Fìnger drȕbergfaare, ùnd es ìscht nu löödigs Wasser ì sii Hand ie gloffe!
Ìrgendwȁnn ì de Vierzgerjooren ìsches dȁnn fërtig gsii mìt dene Goldlochbsüech! Jùngi Lüüt sìnd ìn Schtolen ie ùnd hȁnd aaschiined ùf de gschlìpfige Lȁitere Lùmpereie trìbe. Es Chìnd ìscht verùnglȕckt ùnd gschtoorbe! Esoo hȁt dȁnn s Goldloch es Sìcherhȁitsschloss verpasst ȕberchoo, ùnd mìt em Schlȕssel Holen ì de Wììrtschaft ȁnen ìsches au verbii gsii. Dëë seig dȁnn bìmen Alpenklùbmìtgliid uufbìwooret woorden ùnd nù no a sìcheri Ìnteressȁnte vo dem alte [ 51 ] Schtolebou useggëë. No em Bsuech vom Goldloch ìsch dȁnn mȁischtens ȕber de Schìndlebërg, d Hand ùnd dȁnn ȕber Fërch ùnd Schwȁmi hȁizue e Rundrȁis gmacht woorde. Hȁt mer dȁnn gnueg Zit ghaa, ìsch mer vo der Schwȁmi hëër ȁ no bìm Tachsgùbel go en Höölibsuech mache, seigs, das mer vom Goldloch hìnefȕre nochli Hööleforschergwùnder mìtbbroocht hȁt oder au nù drumm, wìll me jo ȁinewȁȁg d Latërne bejnis ghaa hȁnd. De Tachsgùbel ìsch ȁigetli fascht en Toppelgȁnger vom Moomìlchgùbel, nù ooni Galerii ȕber der ȁigetlige Hööli. Er ìscht au dedùùr entschtande, das s Wasser es Lȁigliis uusgschwȁmmt ùnd dȁnn schpȍȍter vo de Tìli mee ùnd mee Schtȁi vo de Nagelflue loos-choo ùnd esoo mìt der Ziit e Hööli woorden ìscht. Zùm Tȁil mue mer ìm Tachsgùbel ìne fascht chrüüche zùm Wiiters-choo. Au hani doo ìne no nie Tropfschtȁi gsee, ùssedraa fallt au es mùnters Bȁchli ȕber de Felsen abe – en schööne Wasserfall, aber d Sùne mag sȁlte zù dem hööche Lauff ane schiine, das es chuum emool mag schööni Rȁȁgeböge gëë.
[ 52 ]