De Mȕli Otto, geb. 1872
Sìd guet 100 Joore sìnd Oberholzer ùs der Oo ìm Hüebli Bsìtzer vo der uuralte Mȕli ìm Rood. De «Mȕli Otto», wie mer ìmm gsȁit hȁt, ìscht ìn Driissger Joor no vìll ìm Hüebli ùsse gsii, won ëër Aafang 90er Joor hëërchoo ìscht. Ëër ìscht en Noofaar vo der alte Leererdinaschtii gsii, won ìm Hüebli bìs 1870 öppe 150 Joor lang d Hüeblischuelmȁischter gschtelt hȁt. Vo «s Taavete» (Davids) ì der Oo hȁnd au d Fabrìkanten Oberholzer ìm Saagerȁi ùne gschtamet. De Mȕli Otto ìscht also ì der Oo uufgwachse ùnd ìm Hüebli ùnd z Wald ùne dȁnn ìd Sekùndaarschuel ggange. Ëër ìscht en Dienschtkoleeg ùnd guete Frȕnd vom Alfred Huggebërger, em Volksdìchter vo Gerlike gsii. Das hȁt mer dëë emool verzelt, won em wȁg der Uuffüerigsbìwilligùng fȕr ȁis vo siine Volchsschtùck han müesen aalüte. Der Alfred Huggebërger ìscht dȁnn schiints au ìmmer öppen ì der Mȕli verbiichoo, wȁnn ëër siin «Bërg Höchscht» bìschtìge hȁt. Er heb dȁnn amel bì s Majoore, «ìm Alperöösli ùf Schtroolegg», gnȁchtiget ùnd seig andere Tags ìs Rood fȕre siin Jugedfrȕnd go bsueche. Der Otto Oberholzer ìscht en 1872er gsii ùnd mìt de Seline Schufelberger vùm Schtȁichroomen abe ghüroote. Er hȁt sich scho ì jùnge Joore d Mȕli ìm Rood chöne chauffe. Uurschprȕngli seig ìm obere Huus gmaale woorde, dȁnn hȁnd di doozmoolige Bsìtzer Chnȁcht wiiters ùnen e nöiji Mȕli bbouen ùnd ìm obere Huus aafää becke. No em Verchauffe hȁnds dȁnn au ìm Chrüüz ìm Riedt wìder e Beckerei bìtrìbe. Die Beekerei ìm Rood ìscht vo s Oberholzers an Jakob Pfìschter, schpȍȍter dȁnn an Soon Samuel Pfìschter verpachtet woorde. I wùùrd glaube, s Pfìschters sìnd deet zwoo ùnd e halbi Gȁnerazioon lang Rooder Becke gsii. Zù de Roodermȕli hȁt aber no e Saagi ùnd d Bȁischtampfi ghöört. De Weijer dervoo ìscht hȕt no ìm Töbeli hìnder de Saagerei. Dezue en Huuffen ȁigne Wald bìs ad Brandegg ue, en Holzhandel, ùnd nȕd z vergȁssen e wärschafti Puurerei dezue. De «Mȕli Otto» ìscht ȁine von Grȕnder vo der Alpgnossenschaft Schȁidegg gsii, wo s Brȁndles abbrȁnnt Bëërghuus ùnd di groossen Alpe rùnd ùm de Hȕttchopf ùnd d Schȁidegg bìs ȕber d Brandegg hìnderen ȕbernoo ùnd nöi uufbboue hȁt. Aber au ì der Veezùchtgnosseschaft ìscht ëër ȁine von Grȕnderen ùnd langjȍȍrige Zùchtbuechfüerer, ìmmer aber es iifrigs Mìtgliid gsii. Soo z sȁȁge «s Maarggezȁiche» vom Mȕli Otto, wien iich en no kȁnnt hȁ, ìscht siin schwarze Huet mìt zwȁi Ȁgerschtefȁderli drùff gsii. Bìm Fùrtgoo hȁt er ìmmer es bruuns Halbliinegwand, e gschtärkti Hȁmperbrùscht, schtiiffe Chrage, ùnd a der schwarze wùlene Westen e wackeri Uurechetten aaghȁnkt trȁit. [ 10 ] Bsùnderbaar aber ìn Erìnnerig bblìben ìscht mìr, wien ëër öis Hüeblichìnd von alte Ziitte verzelt hȁt, wo no d Schuel ì «s Taavete» hìnen ì der ȁnge Puureschtùbe ghaa woorden ìscht. Zletscht no doo, won 1875 s nöi Schuelhuus bboue woorden ìscht.
[ 11 ]