S ìscht ame hȁitere Sùndig ìm Sìbenevierzgi. Eso rȁcht en Taag zùm elȁige dùr d Töbler ùnd Bachläuff vom Töössgìbiet ùme z schtööbere. Ich bsìnn mi no gnau ùnd glaube’s au nie z vergȁsse, wìll i grad di sȁb Ziit d Schöönhȁit vo der ȁngere Hȁimet eso rìchtig etdeckt hȁ, ùnd en Huuffe Notize drȕber gmacht, vìlìcht au mis eerscht holperig Gìdìcht ìs Sackbüechli gschrìbe han. Es ìscht esoo ggange: I wȁiss nȕd, ìsches d Liebi zùr Hȁimet, oder gaar – wër wȁiss – item i bì ìn ere gaar froogìmuete Schtìmig de Bach deruus gȁge d Töössschȁidi gloffe. D Vögel hȁnd liis ìn Buechen ùnd Esche pfìffe, ùnd mììr sȁlber ìsches au ùms Pfiiffe gsii. Nȁbet der Schtrooss ìscht de Bach mìt hellem Wasser ȕber d Chesslen abegschosse, doo ùnd deert hȁt mer e Forȁle gsee ùnder d Schtȁi verschwìnde. Rȁchterhand am Felse blüend Schtȁibrȁch ùnd Muurpfȁffer, ùnd wiit noowe rìslet s Wasser mùnter ȕber d Felsbȁnder abe. De Peschtilȁnzwùùrz hȁt das Joor wie Fraueschìrm, so groossi Pletter. Ich hȁn mi emool bìmene Gwìtter mìt zwȁi sërigen Elifantenoore fascht troche chöne phalte. Ì de Bachschȁidi, won vorderi ùnd hìnderi Tööss – zwee mùnteri Bȁch zȁmechönd ùnd sich zùmen ordlige Flȕssli verȁined, bsìnn mi, seb i ȁcht lìnggs obsi de Schtroolegg zue, oder aber mee s Taal derii gȁge d Hȕbschegg sell lauffe? Lang mues i nȕd ›wëërwȁisse‹, s Hërz ziet zwoor echli mee obsi; aber – hȕt ìsches eso hërrli ìm Wald ùmezschtriele, das i bald em Uufschtiig gȁge s Schwȁmitȁȁli bìn. I bsìnn mi nȕd lang ùnd goonen ȁifach de Sùnen ùnd em bloone Hìmmel noowen ȕber Schtock ùnd Schtȁi eme schtìle Tobel zue. Ȁismool tüechts mi, es seig öppis hìnder em Nagelflueband verschwùnde. Wìll mi de Gwùnder gschtoche hȁt, ìscht eso öppis wien en Uurìnschtìnkt ì mer vertwachet. Rasch hȁni de Fìnger gnetzt, zùm Luege wohëër de Lùft chùnnt. Wìll er eso schöön ùf mi zue chùnnt, bìn i ȁis – zwȁi de gääch Rȁi uuf ùnd zwȕschet zwȁi Büechlenen ìnen Bȁiwiidepusch inegchroche. Dȁnn hȁni glueget, aber ȁifach nüüt chöne gsee as es Nagelfluetobel mìt eme chliine Wasserfall drȕberabe. Doch dȁnn ghööri ganz ì de Nȍȍchi de Waarnruef vome Gȁms – ùnd wien i hööcher ue luege, gseeni s Muetertier ùnd es Jùngs as Alt aaglëënet – chuum e paar Taag alt mìt sim liepli chruslige Fȁll. S Chöpfli mìt em helle Schtrȁiffe ȕber d Schtìrne trùckts ȁngschtli ad Brùscht vom Groosstier ùnd äuglet preziis a min Bȁiwidepusch ane. Nȕd z muggse ùnd chuum z schnuufe hȁ mer gìtrout. Doch di scharffen Auge vo de Gȁiss hȁnd de Luuscher entdeckt. Mìt e paar liechte Gȕmpp ìsches scho ùf der andere Siite vùm Bȁchli ùnd lueget, seb ȁmel s Jùng mög noowe gchoo. [ 55 ] Ȁiswȁgs sìnd ȁnefȕȕr ìm Jùngwald verschwùnde! Nù no es liisligs Raschle, ùnd wien en chùùrze Traum ìsch es oogsìnets Zȁmetrȁffe verbii. I bìn dȁnn no es Wiili schtoobblìben ùnd hȁn es Bìtzeli verloore gȁgem Wȁltschebërg ȕbere glueget, won e paar Wȕlchli ȕber em tùnkle Wald gschtande sìnd. Dȁnn bìni wiiters ì dem schööne Waldtobel obsi ùnd dȁnn gȁges Nìderhuusers use gloffe. Ùnderwȁgs verruuschet mȁnge froohi Traum ì de Grötze vo de Bäum, das es mi tüecht, de Wȁȁg seig ȁ gaar chùùrz gsii do ue. Am Wìsehang vo ›s Nìderhuusers‹ ìscht ȁis Gsùmm ùnd Gflader, vo Flüüge ùnd Sùmmervögel, eso rȁcht en Iiladig fȕr e chùùrzi Rascht ùnder der groosse Ahore. Bald scho maanet mi de tüüff Schtand vo de Sùne, mi ùf d Bȁi z mache, zùm ùfs Mȁlche wìder dehȁime z sii.
[ 56 ]