Nach alten Uufzȁichnige
Bìs ìd Driissger, Vierzger Joor ie ìscht alles Holz vom Schwarzebërg, Töössschtock ùnd vo de Schȁidegg mìt Schtieren oder Rossfuerwërch abgfüert woorde. Ganz früener sìcher emool nù vo Schtierefüerme. Öisere Noochber ì de Geeralp, won ìm Schtȁȁg hìnen e Saagerei bìtrìbe hȁt ùnd ab 1908 dë 300 Juchertebìtrììb, en groosse Tȁil devoo Wald, hȁt lo bìwììrtschafte, hȁt Joor fȕr Joor en Oomȁngi Sagholz lo ìn Schtȁȁg hìndere füere. Dȁnn hȁnd aber d Oberhölzlerkorperazioon ùnd de zȕrcherisch Schtaat, vo Choot, Schwȁmi, Wȁltschebërg, Töössschtock ùnd Schȁidegg, Hessesiite, jedes Joor Holz gschlage, wo hȁt müese Fuer fȕr Fuer ìs Tal abe bbroocht wëërde. Brȁnnholz ùnd Trȁmel sìnd ee mìt em Schlìtte, s Langholz scho eender mìt em Waagen abgfüert woorde. Ìn Driissger Joor ìscht zwoor e böösi Kriise gsii, aber Brȁnnholz hȁts dȁnn no en Huuffe bbruucht. Sìnd doch au ìm Doorf, ìn Prìvaathüüser wie ìn Choschthüüsere no meerhȁitli Holzöfen ìm Bìtrììb gsii. Au ìn Wöschchùchene, wo ȁigetli nonig schtarch verbrȁitet gsii sìnd, ìscht uusschliessli Holz gfüüret woorde. Vo de Schwȁmi obenaben ùnd vùm Töössschtock hëër hȁnd der Adolf Buecher ìm Fȁlmis mìt de Rossen ùnd di beede Peetere, de Miggel ì der Lueget ùnd de Wȁidköbel, mȁngmool wùchelang mìt de Schlìtte Brȁnnholz gfüert. Hìnder de Schlìtte hȁnds ìmmer mìt ere Chette zȁmebbùndni Chloofterschiterbȕndel noowegschlȁikt, es hȁt esoo bergab weniger Chretzchette bbruucht. Au hȁt mer esoo mìt de gliiche Fuer mee Holz ìs Tal abe bbroocht. Die Schiterbȕndel sìnd zmȁischt bì s Wagners Schöpfli ìm Chùmmel vorne, a s Taavete Wìse noowen abghȁnkt ùnd deert uufbbìge woorde. Wȁnn d Füerme Trȁmel noowezoge hȁnd, sìnds ìm Fȁlmis bìm Schuemacher Frìdel ìn Egge zwȕschet de Schtroossen uufbbìge woorde, wìll mer’s dȁnn gȁge d Geerschtrooss rìng hȁt chönen ùf de Waage lade. Wȁnn die Füermen ìn Töössschpìtz (zùsserscht ìm Töössschtock) gfaare sìnd, hȁt amel de ›Luegeter‹ mìt sine groosse Schtiere scho müese bìziite vo dihȁime fùrt, das ëër mìt de Rossen ìm Wald hìne gsii ìscht. Vom Töössschtock hëër sìnd dȁnn zwee Schlìtte glade woorden ùnd bìs ìs Schwȁmitobel gfüert. Vo deet hȁt mer dȁnn ȁinzeln ìd Pooalp ufe ›gmȁnet‹, wìll’s ùf em alte, schlȁchte Wȁȁg au no wacker obsi ggangen ìscht. Vo der Pooschtrooss ewȁgg hȁnds dȁnn wìder chöne mìt zwee Schlìtte faare. En Tȁil vom Brȁnnholz ìscht dȁnn ìd Poowiis use voorgfüert ùnd deet abglade woorde, das mer dervoo nochane hȁt chöne Bȕndel mache zùm Nooweschlȁike. Ìm Wìnter hȁt mer die Holzfuerwërch ìmmer scho vù wiit hëër ghöört choo; es ìscht Voorschrìft gsii, mìt Rolen oder Gschȁll z faare, das es kȁi Zȁmeschtööss mìt dene ggëë hȁt, wo zùm Plausch oder zùm go poschte mìt em [ 31 ] chliine Schlìtten ùnderwȁgs gsii sìnd. Solang die Füermen ìm Wìnter Holz gfüert hȁnd, ìscht ìmmer en hërrlige Schlìttwȁȁg z trȁffe gsii, ùnd dëë ìsch von Lüüte wo hȁnd chöne, bsùnderbaar aber von Chìnden a de schuelfreie Nomittȁȁg ìmmer riichlig gnùtzt woorde.
[ 32 ]