Fërtig ìsch si bboue, öiseri Schtrooss dùrs Doorf.
Mer cha sich scho draa gwȁne,
ùnd es schtöört mi nȕme grooss
s Granit ùs Vietnam ȁne.
Ìmmer uufpasse, wȁmmer
lìnggs ùnd rȁchts ùnd au no zmìtzt –
s Tȁmpo heben ìscht kȁn Rȁnner,
wȁnn öpper zwȕschetdùreflìtzt.
Es hȁisst zwoor tütli Zwȁnzg,
das seigi doo s Limit.
Doch mȁnge fìndt das gaar bìschrȁnkt
wȁnn’s nȕd grad hȁt en Huufe Lüüt.
Drùm ìscht mi Freud nȕd gaar so grooss
das mues mer doo verschtoo,
wìll öiseri nöiji Paanhoofschtrooss
zùr Gwonet wiirt, noodsnoo!