Ìn Zwȁnzger Joore hȁt miin Grosvatter ìm Halperg müese es nöis Ross haa. De Lisel, won ëër vorhëër mìt gfaaren ìscht, seig alt woorden ùnd hȁt allerhand Brȁschte ghaa. Esoo hȁt sich de Jakob Brȁndli dȁnn ùmeglueget no emen Ërsatz ùnd hȁt z Ȁisidle vom Chlooschtergschtüet es rassigs Ross kauft. De ›Bless‹ ìscht es guets, aber e lüünisches Tier gsii, öis Goofe hȁt mer iigschäärft, joo nȕd z nȍȍch hëre z goo. Wìll dë Bless eso rassig gsii ìscht, hȁt de Grosvatter gfùnde, mer chönnt’s probiere drùff z rite. Eme Sùndig Moorge ìscht das Ross gsattlet woorde; es hejg derbii zwoor d Oore glìtzt, aber daas hȁts jo ȁinewȁȁg vìllmools gmacht. Der Albërt hȁt em Grosvatter derbei ghùlffe. Si sìnd dȁnn zeerscht emool mìt em gsattlete Bless rùnd ùm d Schüür ùme gloffe, wìll's nȕd gëërn Zueschauer ghaa hȁnd bì ìrem Versuech. Wo das eso guet ggange ìscht, hȁt de Grosvatter tȁnkt, daas mìt dem Uusrite chönnti groote. Si hȁnd dȁnn das Ross mìt der Hìnderhand gȁges Tȁnntoor uufgschtelt ùnd de Grosvatter ìscht uufgsȁsse. Zeerscht hejg de Bless d Oore glìtzt ùnd luut aafoo schnuube ùnd wäär trotz em Albërt siim Zuerede kȁin Schrìtt vorwärts ggange. De Grosvatter ìscht dȁnn ùngìdùldig woorden ùnd hȁt tȁnkt, mìt echli mee Schȁnkeldrùck göngs vìlìcht besser. Es seig dȁnn zmool ggange, aber hìnderschi, wien au der Albërt am Zaum zoge hȁt, dë Gaul ìscht zrùgg bìs as Toor ùnd deet hȁt er mìt beede Scheiche hìnenuus gschlage, das s Tȁnntȍȍrli ì Schtùck gflogen ìscht. De Grosvatter heb dȁnn no mögen obenabe, vor ëër abgrüert woorden ìscht. Der Albërt hȁt, wien au de Bless gsirachet hȁt, nöd loosgloo. Druuf hebeds dȁnn halt wìder abgsattlet ùnd das Ross ìn Schtall versoorget. Sìd sȁbem Taag hȁt dë Gaul esoo en Hass ghaa ùf der Albërt, wìll en dëë ùm s Tüüfels nȕd hȁt lo goo, das es jedesmool gchneblet hȁt ìm Schtall, wȁnn ëër ìd Nȍȍchi choo ìscht. Der Albërt hȁt sȁb Joor bì der Olga Wȁber ì der Heferen ȁne gchnȁchtet ùnd ìscht hööchschtens no öppen em Sùndig dehȁime gsii. Esoo hȁt ëër au lengeri Ziit nüüt mìt em Halpergross z tue ghaa. Jetz, won ëër emool ame Sùndig Nomìttag bì de Mueter ìm Halperg gsii ìscht, hȁnds ghöört, das ìm Rossschtall öppis nȕd ì der Oornig ìscht. Der Albërt ìscht go luegen ùnd gseet, de Bless ìscht nȕd aabbùnden ùnd ìscht bì de Rìndlilääger öppis am ›Ùmegrigge‹. Won ëër das Ross wott aabìnde, ìsches ùf en loos ùnd hȁt aafoo biisse. Ìm letschte Momȁnt heb er no chönen ȕber s Wȁndli zùn Rìndli ȕberehechte. Deert ìscht aber au scho wìder de Bless mìt wìldem Schnuuben ùnd glìtzten Oore etgȁge choo, es ìscht em nüüt anders bblìbe, als dùr d Barbìndelȍcher uus ìs Tȁnn z flȕchte. [ 22 ] Der Albërt ìscht dȁnn de Brüeder Emil go wecke: «Eb ëër de Bless göng go aabìnde? Dë hejg e rȁchti Wuet ùf ìnn!» Bìm Emil heb dȁnn de Gaul nȕd dergliiche too ùnd sich en Platz füeren ùnd aabìnde loo. Au no, wo der Albërt Brȁndli scho lang z Essligen ùne Mȁischterchnȁcht gsii ìscht, hȁts jedesmool grȁblet ìm Rossschtall ȁne, wȁnn ëër es oograads Mool wìder ìn Halperg choo ìscht. Es gìt jo au Lüüt, won ùf äändlichi Aart öppertem joorilang noowetrȁȁgerisch sìnd ùnd emool bìganges – vermȁintlis Oorȁcht nie vergȁssed.
[ 23 ]