Wȁnn bì öis ùme früener ȁinen eso rȁcht hȁt chöne Zȁinen ùnd Chöörb flȁchte, ùnd ër ìscht nȕd ùs em obere Töösstaal choo oder deert dihȁime gsii, ìscht no glii de Verdacht uufchoo, dëë hebi das Handwërch gwȕss wȁgerli ìm Chefi oder ì der Schtroofaaschtalt ggleert. Ase hȁts e Rȁȁje sërigi Ùmelauffi ghaa, won eender echli en oodùrsìchtigi Vergangehȁit ghaa hȁnd, wo aber no öppen en rȁchte Zȁineboden oder nöiji Hebi hȁnd chöne mache. Vìll Puure sìnd ȁbe doo no froo gsii, wȁnn emool asenöpper ùnderwȁgs gsii ìscht, mer hȁt jo no au s mȁischt Obscht mìt Widechoorb oder Zȁine zȁmegnoo.
Trootchöörb ùnd -zȁine sìnd ȁigetli eerscht sìd der eerschten Olma bìkannt woorde, won e Fìrma ùs em Appezȁllerland deeten als Nöihȁit aaprìse hȁt. Ì de Folg sìnd dȁnn vome Rȁisend jedes Joor gȁge de Hërbscht ane Trootchöörb ùnd -zȁinen ùf Bschtelig ùf d Puurehööf bbroocht woorde. Ich glaube fascht, es hȁt ìm Ghȁischt ìmmer no ȁine vo sȁbenen eerschte Chöörb wo min Vatter no gchauft ghaa hȁt. Wȁnn die nȁmli nȕd ùs ììrged eme Grùnd ùnder en Wagen oder e Maschine ggrooted, hebeds ȕber Joorzȁȁnti.
Do ìscht scho de Widlichorb nȕd ganz ase duurhaft gsii. Am wenigschten aber hȁnds es vertrȁit, ùf eme füechte Chȁllerbode z schtoo, ase hȁt dȁnn halt de Zȁineflìcker, wo mȁischt vo Huus zù Huus ggloffen ìscht, sini Bìschȁftigung ghaa, en nöie Boden inezmache. Das hȁt aber lang nȕd jede gliich guet gmacht, ùnd es ìscht au no drùfaachoo wie de Boden iigsetzt gsii ìscht. Ganz gìnau sìnd di sȁbe gsii, won mìt Rüetli de Schtaake noowen iigsetzt, mìt der Wand verbùnden ùnd wìder en feschte nöie Chranz rùndùmen ȕberchoo hȁnd, wo fascht wie zopfet uusgsee hȁt. Asen ìscht d Zȁine dȁnn au nùr ùf em feschte Rand gschtande, was em Bode vìll di lenger Lȁbesduur ggëë hȁt.
Mìr hȁnd ìm Ghȁischt en alte Noochber ghaa, won au no d Beerichrȁttli ùnd Schtërnebërgerchöörbli ùs gschpaltene Haselruete hetti chöne mache. Aber di sȁb Aarbet ìscht dem ìmmer gȁge de Schtrììch ggange, ùnd mer hȁt’s scho fȕr öppis müese haa wȁnn ëër emool ùs Gfalen asigi Aarbet gmacht hȁt. »Das ìscht Zùchthüüsleraarbet!« ìscht nȁmli sini Idee gsii. Ùnd die hȁt em dȁnn gaar nȕd ggliebet.
Mìr hȁnd aber ìm Ghȁischt no lang Beerichrȁttli ghaa won em Hesseschaagg sin Vatter scho gflochte ghaa hȁt, zwoor efängs tùnkelbruun ùnd grau vor Alter, aber ìmmer no z bruuche. Mer hȁt enen aber au bsùnderbaar Soorg ghaa, wìll mer ȁbe no gwȕsst hȁt wër’s emool vor vìllne Joore gmacht hȁt.
Schtërnebërger Chöörbli oder Zȁindli sìnd aber scho öppis ganz Schpeziells gsii, ùnd i wȁiss nȕd seb ȕberhaupt no öpper dërigi macht. Sii sìnd au ùs gschpaltne Haselruete gflochte, aber nȕd wie d Widezȁinen ùf de Siite schrääg gȁgen ùsse gschaffet. Nȁi, es Schtërnebërger Zȁindli ìscht ùsse schöön buuchig gflochte gsii, ùnd ìscht obe bìm Abschlùsschrȁnzli ȁnger gsii als ì de Mìtti, mìt zwȁi eender fascht zierliche Hebi obedraa. Die Zȁindli hȁt mer dȁnn sìcher nie zùm Hërdöpflen oder Rüebli uustue bbruucht. Vìll eender aber zùm Ërbsen ùnd Boone gȕnen oder zùm Chrüüter sammle demìt.
Ich hȁn emool probiert, no nöiji Hebi anezmache, aber derbii chläägli versȁit, wìll mer die Haslebȁndli ìmmer bbroche sìnd, ich wȁiss nȕd was i derbii faltsch gmacht hȁn ùnd hȁ’s dȁnn halt wìder uufggëë.
Ich wȁiss nȕd wohëër hȕt d Beerichrȁttli won ìm Landi verchauft wëërded chömmed, ganz sìcher hȁts aber vìli gflochteni Sachen ùf em Määrt won ùs Bìlligloo-Lȁndere chömed. Wȁmmer nȁmli d Ziit rȁchnet wo’s zùm Flȁchte bruucht, chùnnt jo chuum me öpper mìt Choorben ùf en aaschtȁndige Verdienscht.