Nodemm s Schuemacher Nȁnni ìm Fȁlmis gschtoorben ìscht, hȁt der Alfreed e paar Jȍȍrli elȁige puuret ùnd zȁme mìt em Hesse Schaagg, won ì siim Hüüsli ìm Hìndergaden ȁne z Miet gsii ìscht, sich rȁcht ùnd schlȁcht dùrebbroocht. Jetz hȁt schiints emool de Schaagg, wo’s mìtenand ìm Bȁchli oben ì der Altrüti gschaffet hȁnd, ùf d Froog «was wȁmmer au choche?» ase troche gmȁint, ëër fȕr siich hett ȁigetli Glùscht no Chnöpfli! «Guet ùnd rȁcht», hȁt der Alfreed tȁnkt, mached mer Chnöpfli, ùnd ì s Mueters altem Chochbuech ȁ wȕrkli es Rezȁpt gfùnde. Ȁier, Mȁȁl ùnd Wasser, dezue es Bìtzeli Salz drii. Das ìsch bìs doo ganz noch em Buechschtabe ggange. Nochane hȁnds dȁnn aber en gwaltige Fëëler gmacht. Schtatt d Chnöpfli ìs süüdig Wasser z gëë, hȁnds de Tȁigg ìs chalt Wasser ine gschpìckt ùnd dȁnn zȕmpftig aafoo füüre drùnder ùnd sìnd dȁnn baff gsii, wo’s schtatt Chnöpfli eso en zääche tȁiggige Chnole ggëë hȁt ì de Pfane. «Joo gschääch nüüt böösers», hȁnd die Zwee tȁnkt ùnd ȁifach dem Bolen e paar Schnȁfel abghauen ùnd ì der Pfane bbrȍȍtlet. Esoo hȁnds bìm Ȁssen ȁifach müese fescht a d Chnöpfli tȁnke, de Gschmack devoo hȁnds jo bìm Brȍȍtle sìcher ghaa. Ì schpȍȍtere Joore seig dann dë Choch ìmmer echli suur woorde, wȁnn öpper ùf die Chnöpflete z rede choo sei.
[ 33 ]