E Schtrooss – en Wald, es hȁimlis Ruusche, ùnd glaub mer, bald muescht nù no luusche. E Schtrooss so schtìle, das mer glaube chönnt s seig wien e Chìle. Wȁmmer au kȁis Wort verschtönd, so sȁits ȁim doch so eebig vill vo Treuji, Liebi, Bschtȁndigkȁit, ùnd das mer öppe fȕr si schtìll sìne set ad Eebigkȁit....