Ìn Zwȁnzger Joore hȁt miin Grosvatter ìm Halperg müese es nöis Ross haa. De Lisel, won ëër vorhëër mìt gfaaren ìscht, seig alt woorden ùnd hȁt allerhand Brȁschte ghaa. Esoo hȁt sich de Jakob Brȁndli dȁnn ùmeglueget no emen Ërsatz ùnd hȁt z Ȁisidle vom Chlooschtergschtüet es rassigs Ross kauft. De ›Bless‹ ìscht es guets, aber...