Ì de Zitig lìst mer vo Armuet ùnd Noot und tȁnkt dȁnn ìmmer, wie’s andere goot, cha mììr jo glich sii. Was goot mich das aa? Ich luege fȕr mii, das iich gnueg ha. Doch hȁn mi dȁnn bsùne, was bliibt mììr am Ȁnd? Und doo hȁts mer gschùne, au mìr rȕnnts dùr d Hȁnd. Gliich...