Zrùggtȁnke a vergangni Ziit, Freud schȁnke, wȁnn’t soo wìtt ! Ùs volle Sìnen ufehole, zȁmeriimen, usemoole, Vëërs ùnd Gschìchte, au ȕber chliini Sache prìchte. Nȕd wȁltbìweged, aber woor ! Uufreged? Gaar kȁi Gfoor. Echli Gschpüür fȕrs Ȁchti, ùnd derfȕȕr dȁnn s Schlȁchti nùr aadüüten ùnd nȕd mee, das es vìle Lüüte Freud mag gëë! [ 51 ]