Nach em Zȕgle
A jedem schöne Taag mìr freued is
a de Helli ì de Zìmmer
wìll d Sùnen ase schtùndewiis
verbrȁitet ìren Schimmer.
Warm gìt si zmìtzt ìm Wìnter no
rìchtig gnüüsse chammer si.
Vom Moorge bìs zùm Ùndergoo
chönntis gar nȕd heller sii.
Ùnd au wȁnn’s dùsse Nȁbel gìt
bruuchscht gliich kȁi Liecht zùm Lȁȁse,
wȁnn’s chalt ìscht ùnd gëërn dìne bliibsch
ìscht zfrìde no dis Wȁȁse.
So hȁt das Zȕgle no nie ggreut,
hööcher zwoo groossi Schtȁȁge.
Bìscht müed, hȁsch eerscht rȁcht Freud
wȁnn de Lìft dich tuet ufetrȁȁge.